ROZDZIAŁ #23

*22 GRUDNIA*

     Od pół godziny próbuję wymyślić co mam założyć na spotkanie z rodzicami. Stresuję się jak cholera. To chyba nie za dobry znak. Syriusz gdzieś wyszedł, przed chwilą była tu Lily, która próbowała mnie uspokoić i pomóc mi wybrać ubrania. Stanęło na czarnych jeansach, swetrze w świąteczne wzory i botkach. Aktualnie stoję przed lustrem i kwestionuję swój wybór.
     Drzwi za mną się otworzyły. Po chwili zobaczyłam odbicie Syriusza.
- Tris, zlituj się. Od tygodnia narzekasz że w końcu sobie o tobie przypomnieli, a dzisiaj cały dzień się stresujesz - powiedział podchodząc do mnie.
- Nie denerwuj mnie - mruknęłam.
- Chodź tu - zaśmiał się i mnie przytulił.
- Jesteś okropny - powiedziałam w jego bluzę.
- Wiem, wiem - parsknął. - O której masz być u McGonagall?
- Siedemnastej.

*SIEDEMNASTA*

     Spóźniłam się. Nienawidzę się spóźniać. A teraz się spóźniłam na spotkanie z rodzicami. Właściwie, to mogłam w ogóle nie przyjść. Ale jakby na to nie patrzeć to jestem ich córką, więc powinnam przyjść. Dlaczego nie myślę tak na wakacjach? Co jest nie tak z moją głową?
     Ogólnie to kiedy weszłam do gabinetu McGonagall spodziewałam się zastać tam ją i rodziców siedzących przed biurkiem. W gruncie rzeczy to oni tam siedzieli, ale nie było ani śladu po McGonagall.
     No cóż, dzięki pani profesor.
- Tris, witaj - powiedziała mama.
- Cześć - mruknęłam.
- Jak się czujesz, kochanie?
- Dobrze gorzej było zaraz po przebudzeniu, ale wtedy chyba nikogo to nie obchodziło - powiedziałam sucho. Mama westchnęła.
- Usiądź Tris, proszę - powiedziała cicho. Spojrzałam na nią spode łba i usiadłam niechętnie na jednym z foteli.
     Było już ciemno. Za niedługo zacznie się pełnia. Patrzyłam niechętnie na rodziców. Nie chciałam tam być. Wolałabym być teraz w Chacie razem z chłopakami.
- Kochanie - zaczęła niepewnie mama. - Chcielibyśmy z tatą żebyście z Jamesem wrócili do domu na święta - dokończyła szybko, a ja spojrzałam na nią z niedowierzaniem.
- Słucham? A nie słyszeliście przypadkiem o balu bożonarodzeniowym? Nie mam mowy ja zostaję i James pewnie też - powiedziałam.
- Tris, bądź poważna - powiedział tata. - Niby z kim chcesz iść na ten bal? Sama? - spytał, a ja spojrzałam na niego jak na skończonego idiotę. Wdech, wydech. Wdech, wydech. Spokojnie Tris, opanuj się. Nie wrzeszcz na swojego ojca.
- Tak się składa, że nie. Mam najlepszego chłopaka na ziemi, z którym się wybieram - wycedziłam przez zęby. Nie byłabym sobą gdybym nie dodała: - Interesował się mną przez ten rok bardziej niż wy dwoje razem wzięci.
     Widać było, że dotknęłam ich oboje tym, co powiedziałam.
- Masz chłopaka? Jak się nazywa? Jaki jest? - spytała mama.
- Och błagam, nie musisz udawać, że cię to obchodzi. Ale tak, mam. I normalnie nie zgadniesz jak się nazywa - powiedziałam z udawanym entuzjazmem. Wiedziałam, że rodzice nie przepadają za Blackami. Nasza przyjaźń z Syriuszem tolerują, ale wątpię czy spodoba im się, że ich córka się z nim spotyka. - Syriusz Black.
     Wypowiedziałam te dwa słowa głośno i wyraźnie. Spojrzeli na mnie zszokowani, a ja wpatrywałam się w nich pustym, niewyrażającym emocji wzrokiem.
- Och, to... wspaniale - powiedziała z wymuszonym uśmiechem mam, a tata pokręcił głową powoli.
- Spotykasz się z Blackiem? - spytał z niedowierzaniem. Potwierdziłam ruchem głowy.
- Jakiś problem?
- Żaden, podejrzewam - powiedział.
- Słuchajcie, chciałabym jeszcze pogadać i tak dalej, ale mam naprawdę dużo nauki i nie mam czasu - powiedziałam.
- Nie tak szybko, musimy omówić jeszcze jedną sprawę - powiedziała mama stanowczo, a ja westchnęłam z niechęcią
- Naprawdę nie może to poczekać? - spytałam.
- Nie, Tris, nie może - powiedział tata i już chciał kontynuować kiedy drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie i stanął w nich James.
- Mamo, tato - powiedział do nich i kiwnął głową. - Tris. Powinnaś pójść ze mną. Dumbledore chce z tobą mówić. Teraz - powiedział. był blady i przerażony. Po chwili weszła McGonagall i mnie pospieszyła. Wstałam i bez pożegnania wyszłam za Jamesem.
- James! Co jest? - spytałam kiedy prawie biegłam za nim korytarzem.
- Syriusz... Remus... Tris... on umiera - powiedział. A ja zatrzymałam się raptownie. - Chodź. Dumbledore mówi, że możesz go uratować.
     Że ja!? Jak do cholery!? Kiedy weszliśmy do SS id razu zobaczyłam panią Pomfrey miotającą się przy łóżku. Dumbledore stał kawałek dalej i patrzył na nas.
- Tris - powiedział zakłócając ciszę. - Księga.
     I nagle zrozumiałam. Chciał, żebym wykorzystała jakieś zaklęcie z księgi, żeby uratować Syriusza. Czy jego pogięło? W życiu tej księgo nie otwierałam, a teraz jeżeli coś schrzanię zabiję swojego chłopaka. Świetnie, nie powiem, cudownie. Wytrzeszczyłam na niego oczy, ale podeszłam powoli starając się nie zwracać uwagi na całkowicie czerwoną klatkę piersiową Syriusza. Wspominałam już, że krew mnie przeraża? Nie? No to wspominam.
- Tris na pewno masz jakieś zaklęcie uzdrawiające w Księdze. Znajdź je i uratuj go - powiedział wskazując ręką na Syriusza.
     Uklęknęłam przy jego łóżku i wyciągnęłam z torebki Księgę i zaczęłam wertować strony w poszukiwaniu zaklęcia. W tym czasie usłyszałam "Szybciej!" "On umiera!".
- Za późno Tris, nie udało ci się - usłyszałam głos Dumbledore'a. Po moich policzkach popłynęły łzy, a ja krzyknęłam.
- TRIS! - usłyszałam jak ktoś krzyczy moje imię. Otworzyłam oczy i usiadłam na łóżku zlana zimnym potem. Rozejrzałam się zdezorientowana po pomieszczeniu i z zaskoczeniem zobaczyłam Syriusza siedzącego na brzegu mojego łóżka. - Chryste Tris, co się stało? - spytał przerażony.
- Syriusz? - szepnęłam. - Co dziś mamy?
- Szósta rano dwudziesty trzeci grudzień, właśnie wróciłem z Chaty - odpowiedział przyglądając mi się uważnie. - Co ci się śniło.
- Jak zachowywał się dzisiaj Remus? - zignorowałam jego pytanie.
- Wyjątkowo spokojnie, nic się nie działo. Tris, jaki miałaś sen?
- Czyli nie atakował żadnego z was?
- Nie, ale do cholery Tris odpowiedz mi na pytanie!
- Śniło mi się, że James wyciągnął mnie ze spotkania z rodzicami, bo Remus cię zaatakował i umierałeś - wyszeptałam patrząc na jego koszulkę.
- Chryste, Tris - szepnął i przytulił mnie mocno. - Jestem tutaj. Cały i zdrowy. Nic mi nie jest, widzisz? - powiedział patrząc mi w oczy. Kiwnęłam głową lekko.
- Zostań ze mną - powiedziałam cicho. Kiwnął głową i położył się obok mnie. Położyłam głowę na jego klatce piersiowej i wsłuchałam się w bicie jego serca. Był tam. Bezpieczny i cały.

*********************************************************

Dobry! Jak Wam życie mija? Wiem, długo mnie nie było, ale wyobraźnia odmówiła posłuszeństwa w stosunku do tego opowiadania. Mam nadzieję, że Wam się podoba. Liczę na komentarze.
xoxo Ela