ROZDZIAŁ #21

*OCZAMI NATHALIE*

     Od prawie tygodnia zbieram się, żeby porozmawiać w końcu z Remusem. Miałam już tryliard okazji, a dalej nie zamieniłam z nim więcej niż trzy słowa. Muszę  wziąć się w garść i z nim pogadać. Bo ile można ukrywać swoje uczucia? No, pewnie długo, ale ja nie jestem w tym dobra.
    W tej właśnie chwili idę przez pusty korytarz na kolację. Byłam w bibliotece. Znowu. Siedziałam tak tak długo, aż pani Pince powiedziała, że powinnam pójść na kolację. Dopiero wtedy zorientowałam się, że jest już tak późno.
     W pewnym momencie zauważyłam jakąś postać siedzącą na parapecie i czytającą książkę. Podeszłam bliżej, uważając, żeby chłopak mnie nie zauważył. Z tej odległości rozpoznałam Remusa. Dobra, weź się w garść dziewczyno i idźże pogadaj z nim. Podeszłam niepewnym krokiem do okna. Siedział po turecku z książką na kolanach.
- Remus? - spytałam nieśmiało. Podniósł gwałtownie głowę. W jego oczach lśnił smutek i dopiero wtedy zorientowałam się, że na kolanach trzyma album ze zdjęciami.
- Tak? - spytał zamykając album i odkładając go na parapet obok siebie.
- Wszystko w porządku? - spytałam. Głupie pytanie, Sheridan.
- Przecież wiesz, Nathalie - mruknął.
- Ja...przepraszam. Nie powinnam się pytać, to nie moja sprawa - powiedziałam i już chciałam odchodzić, ale mnie zatrzymał. W głębi duszy cieszyłam się jak małe dziecko.
- Usiądź - mruknął, niemrawo się uśmiechając.
- Więc... - powiedziałam patrząc na niego pytająco.
- Nie, nie czuję się dobrze - powiedział wpatrując się w swoje dłonie. Spodziewałam się tego. Wcześniej rozmawiałam z Tris. Powiedziała, że wciąż czuje się winna.
- Rozumiem - oznajmiłam. - I nie patrz tak na mnie, naprawdę rozumiem - dodałam kiedy zobaczyłam jego minę.
- Jak? - zapytał. Zabolało. Nie powinno, a jednak. - Znaczy...jeżeli mogę spytać. To nie moja sprawa i...
- Wszystko w porządku - zapewniłam go. - Po prostu on kocha inną. - I właśnie ze mną rozmawia, pomyślałam.
- Och - wyrwało mu się. - Przykro mi.
- Mnie też. No wiesz, z powodu Tris - powiedziałam jak najbardziej szczerze.
     Pokiwał smętnie głową i spróbował się uśmiechnąć, ale wyszedł z tego grymas.
- Nikt nie może Cię winić za to, że kogoś kochasz. - Położyłam mi dłoń na ramieniu niepewnie. - Bo miłość to piękne i czyste uczucie.
- Wiem, ale... - zaczął.
- Nie, nie wiesz, Remusie - zaprzeczyłam. - Nie bierz wszystkiego na siebie. Jesteś człowiekiem, Remus. Po prostu człowiekiem. I nie zamykaj się na wszystkich. Oni też potrzebują czasu, żeby to wszystko przetrawić, ale na pewno się od ciebie nie odwrócą. Jesteś ich przyjacielem. Przemyśl to.
    Wstałam i otrzepałam spodnie. Posłałam mu krzepiące spojrzenie i wyciągnęłam rękę.
- Idziemy na kolację?
     Uśmiechnął się do mnie krzywo i złapał moją dłoń.
     Dobra robota, Sheridan, odezwało się moje sumienie. Uśmiechnęłam się lekko i skierowałam się z Remusem u boku do Wielkiej Sali.

*OCZAMI TRIS*

     Przyszłam do Wielkiej Sali, żeby spokojnie zjeść kolację, ale nie! Rodzice MUSIELI napisać do mnie akurat teraz, nie? Czy chociaż jeden dzień nie może obyć się bez żadnych niespodzianek? Dlaczego zawsze, codziennie ktoś musi zrobić coś, żebym była zła, smutna albo wystraszona?
     Normalnie nie wściekłabym się tak, bo rodzice do mnie napisali, ale akurat teraz to przegięli. Chcą się ze mną spotkać. Chcą się ze mną spotkać w dniu pełni. Chcą się ze mną spotkać dwa dni przed balem. Chcą się ze mną spotkać dwudziestego drugiego grudnia.
     Po co, ja się pytam. Jakby nagle przypomnieli sobie o istnieniu swojej córki. Nie mogli się ze mną spotkać zaraz po tym, jak się wybudziłam? Albo w ogóle! Zapewniam, że nie ubolewałabym nad tym.
     Kiedy Syriusz się mnie spytał dlaczego jestem taka wściekła i co się stało podałam mu list nawet na niego nie patrząc. Kiedy skończył czytać położył złożoną kartkę przed moim talerzem i objął mnie ramieniem.
- W porządku? - spytał. Spojrzałam na niego, uśmiechał się do mnie krzepiąco. Kiwnęłam głową.
- Ta, w porządku - mruknęłam. - Nie jestem głodna - dodałam i wstałam od stołu biorąc do ręki kartkę.
     Wsadziłam ją do kieszeni i wyszłam.  Skierowałam się w stronę wieży zegarowej. Prawie nigdy nikt tam nie przychodzi, więc jest to dobre miejsce, kiedy chce się pobyć samemu. Często tam chodzę, kiedy chcę coś przemyśleć, tak ja teraz.
     Kiedy doszłam na miejsce od razu pożałowałam, że nie wzięłam płaszcza. Byłam w swetrze i szacie Hogwartu. Zignorowałam wiatr i usiadłam pod ścianą. Zamknęłam oczy i oparłam głowę o ścianę. Nie dane mi jednak było długo cieszyć się ciszą i samotnością.
- Potter - usłyszałam głos należący z pewnością do dziewczyny. Niechętnie otworzyłam oczy i spojrzałam na dziewczynę. Stała przede mną ze skrzyżowanymi na piersi rękoma. Stella. Uniosłam brwi zaskoczona.
- Znamy się? - spytałam wstając i otrzepując spodnie. Spojrzała na mnie kpiąco.
- Nie udawaj - prychnęła. - Dobrze wiesz, kim jestem.
- Aaa, tak, była Syriusza, która nie dopuszcza do siebie myśli, że z nią zerwał, zapomniałabym - powiedziałam sarkastycznie i spojrzałam na nią z góry. Była strasznie niska.
- Nie bądź taka do przodu, Potter - warknęła. Przewróciłam oczami.
- Mhm, jasne. Przyszłaś tutaj tak po coś konkretnego, czy ci się nudzi i chcesz kogoś po wkurzać?
- Odwal się od Syriusza, dobrze ci radzę - powiedziała zawistnym tonem. Spojrzałam na nią z politowaniem.
- A jak nie, to co? Zrobisz mi coś, kurduplu? - powiedziałam kpiąco.
     W odpowiedzi wyciągnęła różdżkę i zanim zdążyłam zareagować na moich włosach rozbiło się kilkanaście zgniłych jajek. Przegięła. Wszystko, byle nie włosy. Moje włosy to świętość. Nikt nie ma prawa ich dotykać, a tym bardziej rozbijać na nich jajek.
     Spojrzałam na nią z nienawiścią.
- Przegięłaś, Benson - warknęłam, wzięłam zamach i uderzyłam ją w nos.
     Prawie upadła. Prawie. Pewnie była na to przygotowana. Z jej nosa pociekła strużka krwi. Zamachnęła się i spróbowała mnie uderzyć, ale zrobiłam unik i wykręciłam jej rękę. Upadła na kolana i jęknęła. Puściłam jej ramię i po chwili przygotowywałam się do uniknięcia jej pięści.
- TRIS! - usłyszałyśmy znajomy głos na schodach. Obróciłyśmy się w tamtym kierunku równocześnie. W drzwiach stał Syriusz i patrzył to na mnie to na nią. Po kilku sekundach poczułam przeszywający ból nosa. Spojrzałam na Stellę. Stała z uniesioną pięścią i patrzyła na mnie triumfalnie. Zalała mnie fala nienawiści. Z nosa pociekła mi krew i już zamachnęłam się, żeby jej oddać, ale ręka Syriusza mnie powstrzymała. Spojrzałam na niego wściekle, a on stanął przede mną trzymając moje nadgarstki.
- Tris, spokojnie, uspokój się! - powiedział patrząc mi w oczy. Kiedy przez chwilę się nie odzywałam, ani w ogóle nie reagowałam zawołał wściekły przez ramię: - Zjeżdżaj, Benson!
- Już mnie tu nie ma - powiedziała kpiąco i wyszła. Dopiero kiedy jej kroki ucichły na schodach Syriusz puścił moje ręce.
- Co to miało być? - spytał. Spojrzałam na niego wściekła.
- A jak myślisz? - warknęłam. Spojrzał na mnie ze zmarszczonymi brwiami.
     Nie! Tris! Ogar! Nie wyżywaj się na Syriuszu! Nie możesz go karać za to, że jakaś idiotka rozbiła ci jajka na głowie.
- Przepraszam - szepnęłam. - Nie powinnam się na tobie wyżywać.
- Czego chciała? - spytał cicho.
- Żebym się od ciebie odwaliła - mruknęłam niechętnie.
     Westchnął i do mnie podszedł. Już chciał mnie przytulić, kiedy stanął jak wryty.
- Co masz na włosach? - spytał niepewnie.
- Zgniłe jaja.
- O Boże - szepnął, a jego oczy powiększyły się do wielkości spodków. - Ona umrze.
- Mhm.
- Wiesz, może już pójdziemy - powiedział oddalając się ode mnie nieznacznie. - Nie chcę teraz zostawać z tobą sam. 
     Na te słowa uśmiechnęłam się lekko.
- Chodźmy, muszę umyć włosy, bo zaraz zwymiotuję - powiedziałam i zaczęłam schodzić po schodach.
- Tris... - zaczął Syriusz.
- Hm?
- Byłaś wściekła nie?
- Mhm.
- I nic się nie stało?
- Co?
- W sensie z pogodą.
     Zatrzymałam się gwałtownie i odwróciłam do niego. Boże! Boże, Boże, Boże, Boże! Nie wierzę! Panuję nad tym! Uśmiechnęłam się szeroko i zbiegłam ze schodów. Weszłam w tajne przejście, które prowadziło prosto na schody do wieży Gryffindoru. Wbiegłam po nich i obudziłam drzemiącą Grubą Damę.
     W PW siedziała większa część Gryfonów. Przecisnęłam się przez mały tłumek pierwszaków grających w czarodziejskie szachy i wbiegłam do dormitorium. Od razu spojrzałam na parapet. W doniczce stała prawie w pełni rozwinięta róża. Syriusz stanął obok mnie.
- Nie wierzę - szepnęłam i podeszłam do parapetu. Dotknęłam ostrożnie łodygi i uśmiechnęłam się lekko. Odwróciłam się do Syriusza. Patrzył na mnie z delikatnym uśmiechem. - Udało mi się. Prawie. Tylko jak?
- Nie wiem. Może powinnaś porozmawiać z Dumbledorem?
- I tak niedługo mnie wezwie. Idę umyć włosy - powiedziałam i wzięłam ubrania na zmianę.

*GODZINĘ PÓŹNIEJ*

     Dawno tak długo nie stałam pod prysznicem. Przez godzinę zmywałam to świństwo z włosów. Następnym razem jak spotkam Stellę to jej nogi z dupy powyrywam. Nienawidzę jej.
     Wyszłam z łazienki w rurkach i swetrze z reniferem. Syriusza nie było. Właściwie to nawet lepiej. Usiadłam na łóżku i westchnęłam. Wzięłam do ręki różdżkę i wysuszyłam włosy po czym je rozczesałam i zostawiłam rozpuszczone. Wyszłam z dormitorium i skierowałam się w stronę kominka.
- Hej - powiedziałam do całej grupy siedzącej w półkolu.
- Hej - odpowiedzieli mi wszyscy w tym samym czasie, po czym zaczęliśmy się śmiać.
- Jak się mają twoje włosy? - spytała Alice.
- Żyją, ale tą idiotkę brutalnie zamorduję. -  Syriusz zabrał rękę, którą mnie obejmował i się odsunął udając przerażonego czym wywołał salwę śmiechu.
- Boję się ciebie - powiedziała Lily.
- Tak, wiesz, mam w planach poderżnięcie ci gardła w nocy, bo nie chcesz być moją bratową - powiedziałam ze śmiertelnie poważną miną.
- Nie no Tris, to już poważnie było straszne - powiedział James.
     Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę o mojej chęci zabicia Stelli, kiedy podszedł do nas jakiś pierwszoroczny.
- Przepraszam - powiedział nieśmiało stając przed fotele, w którym siedziałam razem z Syriuszem.
- Tak? - spytałam uśmiechając się do niego.
- P-profe-fe-sor Dum-dumbledore chce z t-tobą rozmawiać - wyjąkał. Czego on się tak bał? Przecież ja siedzę tylko z jednym z Huncwotów w fotelu i wcale nie jestem znana z kawałów zrobionych właśnie z nimi. No skądże. Nie ma się czego bać.
- Ok, dzięki - mruknęłam i wstałam na co chłopak cofnął się tak gwałtownie, że gdyby James nie wyciągnął ręki w idealnym momencie upadłby do tyłu. Odwrócił się, spojrzał przerażony na mojego brata i uciekł. Spojrzałam zdezorientowana na Jamesa. - Ej no! Przecież nie jesteśmy tacy straszni! - powiedziałam dosyć głośno.
- Jesteście - powiedziała Alice, siedząca niedaleko z Frankiem. - Zwłaszcza dla pierwszaków.
- Poważnie? Dlaczego? - jęknęłam. Nie chciałam, żeby się mnie bali. Właściwie to nie powinni. Jestem prefektem! Alice tylko wzruszyła ramionami i z powrotem pochyliła się nad jakąś książką. - No nieważne. Idę do Dropsa.
- Powodzenia! - zawołało za mną jeszcze kilka osób i wyszłam z PW.

*************************************************************

Cześć! W tym rozdziale miała jeszcze być rozmowa Tris i Dumbledore'a, ale nie zdążyłabym jej już napisać, a chciałam jeszcze na tych wakacjach coś dodać.
Jak się trzymacie przed szkołą? U mnie jest lepiej, bo już wiem z kim będę w klasie, bo jak wiecie albo nie, idę do gimnazjum i trochę się bałam z kim będę. Okazało się, że będzie kilka kretynów, ale nie jest źle bo będę z moją ByFyFy, tak Majka o tobie mówię, także żyję! Ale moja psychika i tak już siada. Ja nie chcę! Boże, może ja już przestanę Was dołować.
W każdym razie mam nadzieję, że rozdziałem umilę Wam ostatnie chwile wolności. Może nie jest jakiś genialny, ale nawet mi się podoba. Proszę o komentarze i na koniec życzę Wam jeszcze powodzenia, dobrych wyników i miłych nauczycieli.
Ela^^

                                              

ROZDZIAŁ #20

*OCZAMI TRIS*

     Cały dzień byłam pół przytomna. Na Historii Magii prawie zasnęłam, gdyby nie szturchający mnie cały czas Syriusz usnęłabym po kilku minutach. Tej nocy prawie nie spałam, a czeka mnie jeszcze nocny patrol z Jamesem. W końcu spędzimy trochę czasu razem. Oddaliliśmy się od siebie ostatnio. Nie odpowiada mi to, ale naprawdę nie wiem jak z powrotem się do niego zbliżyć. Ja i James od zawsze byliśmy nierozłączni, ale od kiedy zaczęłam spotykać się z Syriuszem coś się zmieniło. Właściwie to cały ten rok jest inny. Od września było inaczej. Mniej kawałów, mniej wspólnie spędzonego czasu na błoniach czy w Hogsmead. Ja cały czas siedziałam z Lily w bibliotece, a kiedy nie siedziałam w PW pomagając Syriuszowi czy Jamesowi z lekcjami. Zawsze uczyłam się najlepiej z naszej trójki. Od październikowej pełni było jeszcze gorzej. Moja pierwsza randka z Syriuszem, kłótnia, szlaban... I ten nieszczęsny atak. On zmienił wszystko diametralnie. I właśnie w tamtym momencie James usunął się na bok ustępując miejsca Syriuszowi. Albo może to ja go odsunęłam?
     W tej chwili idę sama do Wielkiej Sali na obiad. Byłam jeszcze w dormitorium, żeby odłożyć książki. Korytarze były całkowicie opustoszałe. Nie było na nich nawet duchów. Już na schodach usłyszałam charakterystyczną wrzawę Sali i mimowolnie się uśmiechnęłam. Kochałam to miejsce. Czułam się tutaj bezpiecznie, niezależnie od ilości aurorów kręcących się po korytarzach. Właśnie. Aurorzy. Ich też nie było. Nie podoba mi się to. Przyspieszyłam kroku, a rękę położyłam na kieszeni szaty, w której spoczywała różdżka. Popchnęłam ciężkie drewniane drzwi, zwracając tym samym uwagę wszystkich zgromadzonych. Stoły zniknęły. Został tylko jeden, przy którym siedzieli nauczyciele. Uczniowie ustawili się w tych miejscach, w których zwykle stały stoły.
     Z kilkoma wyjątkami. Wszyscy prefekci stali razem z aurorami za Dumbledorem. Wypatrzyłam wśród nich Jamesa. Stał z poważną miną przyglądając mi się z ulgą. Kawałek dalej, razem z jakimś Krukonem i aurorem, stała Lily. Nawet z tej odległości widziałam strach na jej twarzy.
- Tris - odezwał się w końcu Dumbledore. Spojrzałam na niego. - Chodź tutaj.
     Posłusznie ruszyłam w jego stronę ignorując spojrzenia przewiercające mi się przez plecy. Kiedy szłam obok miejsca, w którym przeważnie siedzimy z Huncwotami spojrzałam w lewo. Napotkałam pełne strachu spojrzenie Syriusza. Przełknęłam ślinę i odwróciłam spojrzenie.
     Kiedy podeszłam do Dumbledore'a skinął głową w stronę Jamesa. Podeszłam do niego i stanęłam między nim, a aurorem, w którym rozpoznałam tego, który puścił mnie i Syriusza na błonia.
- Co się dzieje? - szepnęłam do brata.
- Podobno ktoś widział Śmierciożercę na terenie szkoły. Idziemy na patrol - odszepnął.
     Mogę się założyć, że zbladłam. Zachwiałam się lekko na nogach, ale zaraz się opanowałam.
- W porządku? - spytał James. Pokiwałam lekko głową nie patrząc na niego.  Nie chciałam zobaczyć jego oczu teraz. Bał się, a teraz dodatkowo się o mnie martwił.

*PÓŁ GODZINY PÓŹNIEJ*

     Dumbledore powiedział, że razem z Jamesem i tamtym aurorem mamy przeszukać dziesiąte piętro i wieżę zegarową. Jesteśmy na schodach prowadzących na wieżę. Całe piętro jest czyste. Auror idzie pierwszy, później ja i na końcu James.
    Kiedy weszliśmy na wieżę naszym oczom ukazał się przerażający widok. Na ścianie czerwoną farbą, do złudzenia przypominającą  krew, napisane było "Nie uciekniesz, Potter". Zrobiło mi się słabo. Zachwiałam się na nogach i najpewniej bym upadła, ale James mnie złapał. Spojrzałam na niego. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Nie patrzył na mnie. Spojrzałam na aurora, który rozglądał się z wyciągniętą różdżką.
- James pójdź z Tris do Wielkiej Sali i przyprowadź tutaj Dumbledore'a - powiedział. - Ja zostanę.
     Pokiwał głową i w końcu na mnie spojrzał. Teraz w jego oczach błyszczał strach. Przełknęłam ślinę i ruszyłam z nim w stronę schodów. Nie odzywaliśmy się do siebie przez całą drogę. Obydwoje szliśmy z różdżkami w rękach rozglądając się nerwowo cały czas. Kiedy weszliśmy do Sali zobaczyliśmy kilkadziesiąt dziesięcioosobowych stolików porozrzucanych po całej sali. Obydwoje spojrzeliśmy na dyrektora, który wstał z miejsca i już szedł w naszą stronę.
- Gdzie? - spytał.
- Wieża zegarowa - powiedział James. - Tris zostaje tutaj - dodał.
     Dumbledore spojrzał na mnie wzrokiem nie wyrażającym emocji i wskazał ręką stół przy którym siedział Syriusz, Remus i reszta. Pokiwałam głową ruszyłam w tamtą stronę chowając różdżkę. Miejsce pomiędzy Syriuszem a Wandą było wolne. Oprócz tego jeszcze dwa inne, dla Jamesa i Lily. Wszyscy obecni śledzili mnie wzrokiem, a ja skupiłam się na liczeniu swoich kroków, bo inaczej zapewne bym się rozpłakała na środku Sali.
     Usiadłam. Na przeciwko mnie siedział Remus, który wpatrywał się we mnie błyszczącymi od strachu oczami.
- Tris? - powiedział cicho i niepewnie Syriusz. Spojrzałam na niego.
- Na ścianie był napis. "Nie uciekniesz, Potter" - szepnęłam.
     Wszyscy przy moim i sąsiednich stolikach zamarli. Przełknęłam ślinę, a po moim policzku spłynęła powstrzymywana od dłuższego łza. Syriusz mnie przytulił do swojej piersi i wtulił twarz w moje włosy. Zamknęłam oczu i pozwoliłam łzom płynąć. Poczułam rękę Wandy na plecach.
     Po kilkunastu minutach, kiedy się uspokoiłam oderwałam się od niego.
- Zjedz coś - powiedziała cicho Nathalie i dopiero wtedy zorientowałam się, że na stołach leży jedzenie. Kiwnęłam głową i nałożyłam na talerz dwa krokiety. Syriusz podał mi pucharek z sokiem dyniowym. Spojrzałam na niego z wdzięcznością.
     Kiedy kończyłam posiłek drzwi Sali otworzyły się gwałtownie. Odwróciłam się z nadzieją, że to Dumbledore, ale zamiast niego wszedł James. Skierował kroki w naszą stron i usiadł obok Syriusza.
- Malfoy - wycedził przez zęby. Spojrzałam na niego zdezorientowana.
- Co?
- To Malfoy napisał ten tekst. Auror go znalazł za zegarem, walnąłem go i Dumbledore kazał mi wracać - powiedział.
      Patrzyłam na niego z otwartymi ustami. Malfoy tym razem przegiął.
- Zabiję go - szepnęłam równo z Syriuszem, Remusem, Wandą, Nathalie, Elizabeth i Alice. Uśmiechnęłam się mimowolnie.
     Po chwili milczenia drzwi otworzyły się po raz kolejny. Tym razem to był Dumbledore, razem ze wszystkimi aurorami i prefektami, których wysłał. Prowadził Malfoy'a.
- Sprawcą całego zamieszania - zaczął kiedy stał przed stołem - jest Lucjusz Malfoy.
     Wstałam z miejsca i podeszłam do blond lalusia.
- Myślisz, że to było śmieszne, Malfoy? - warknęłam, ledwo powstrzymując się od uderzenia go.
- Gdybyś widziała swoją minę też byś tak myślała - powiedział z bezczelnym uśmieszkiem.
     Zamachnęłam się i walnęłam go z całej siły w nos. Jęknął i upadł trzymając się za nos. Patrzyłam na niego z pogardą, a Gryfoni, Krukoni i duża część Puchonów zaczęła mi wiwatować. Uśmiechnęłam się mimowolnie.
     Nagle poczułam czyjąś rękę na ramieniu. Odwróciłam się gwałtownie. Lily.
- Tris usiądź - szepnęła. Rozejrzałam się. Ślizgoni patrzyli na mnie z nienawiścią, a reszta z radością, niektórzy z uznaniem, głównie pierwszoklasiści. Nauczyciele natomiast dosyć surowo, ale na ustach Dumbledore'a i McGonagall dostrzegłam cień uśmiechu. Kiwnęłam głową i wróciłam do stołu.
- Moja krew - powiedział James przybijając ze mną piątkę.

*PÓŁNOC, ZACZYNA SIĘ NOCNY PATROL JAMESA I TRIS*

     Pożegnałam się z Syriuszem, założyłam skórzaną kurtkę i botki i wyszłam z dormitorium. James już na mnie czekał.
- Cześć - powiedziałam cicho.
- Hej.
     Ok, uspokój się, Tris. Dlaczego, do jasnej cholery, denerwuję się przed spotkaniem z bratem? Co we mnie wstąpiło.
- Rodzice napisali - odezwał się kiedy szliśmy przez korytarz na siódmym piętrze. Spojrzałam na niego i uniosłam brwi pytająco. - Znowu aresztowali Harry'ego i Marka.
     Spuściłam wzrok i przez chwilę się nie odzywałam. Mark i Harry to, można powiedzieć, moi przyjaciele. Chociaż wciągnęli mnie w bagno i nie potrafię sama z niego wyjść. Zaczęło się w zeszłe wakacje. Imprezy, alkohol, pojawiały się nawet narkotyki. Później idiotyczne zakłady i dwa aresztowania. Mimo iż wiem, że to co robię jest złe nie potrafię, a może nie chcę, przestawać. Może chcę tak ukarać rodziców za ich problemy i za to, że praktycznie w ogóle nie poświęcali mi i Jamesowi uwagi. W te wakacje pewnie zacznę wszystko od początku.
- Za co? - odważyłam się w końcu spytać.
- Kradzież z włamaniem - powiedział cicho.
     Spojrzałam na niego zszokowana i pokręciłam powoli głową.
- Nie... - szepnęłam.
- Przykro mi - powiedział, ale wiedziałam, że wcale nie było mu przykro. Nienawidził ich. Ja właściwie też. - Prawdopodobnie będą mieli sprawę. Są pełnoletni, więc grozi im więzienie, a trzy poprzednie aresztowania wcale im nie pomagają.
- Dzień przed wyjazdem się z nimi spotkałam - zaczęłam. Byłam na nich wściekła. - Obiecali mi, że nie wpakują się w kłopoty.
- Tris znasz ich, oni... - zaczął, ale mu przerwałam.
- Wiem James. Nie zmienią się.
     Położył mi rękę na ramieniu, ale po chwili ją zabrał. Przez dłuższy czas szliśmy w milczeniu.
- A co z tobą i Remusem? - spytał w końcu.
- W porządku...chyba. Nie rozmawiałeś z nim? Ani z Syriuszem? - odparłam.
- Rozmawiałem, ale z tobą jeszcze nie. Więc jak?
- Nie mam pojęcia - powiedział i włożyłam ręce do kieszeni. - Niby w porządku, ale Remus chyba jeszcze nie jest gotowy na... na powrót do normy, jeżeli mogę to nazwać normą, bo moje życie nigdy nie było normalne - powiedziałam.
- Tak, to wiem, ale jak ty się czujesz? Tris musisz coś czuć.
- Nie wiem... źle - powiedziałam. - Okropnie. Mam wrażenie, że w ciągu dwóch miesięcy moje życie zrobiło obrót o sto osiemdziesiąt stopni. I nigdy już nie będzie takie samo.
- Bo nie będzie. - Marne pocieszenie, James. - Wiesz o tym. Wszyscy o tym wiemy.
- Ta, niestety, lubiłam swoje stare życie - westchnęłam. - A ty i Lily? Jak to możliwe, że zgodziła iść się z tobą na bal?
- Jako przyjaciele. Kiedy byłaś nieprzytomna bardzo się do siebie zbliżyliśmy - powiedział. Spojrzałam na niego z uniesionymi brwiami. Pokręcił głową ze smutnym uśmiechem. - Ciężko to przeżyła. Każdej nocy po jej nocnym patrolu czekaliśmy na nią z Syriuszem. Ja wtedy na nie nie chodziłem, bo Dumbledore mi zabronił. Chodziła do ciebie co noc. Raz Syriusz ze mną nie siedział i wtedy... wiesz, przyjaciele. - Uśmiechnęłam się do niego krzepiąco. - Wiesz, chyba już pogodziłem się z tym, że między mną a Lily nigdy nie będzie nic więcej.
- James, bredzisz - powiedziałam całkowicie poważnie. - Ona cię kocha. Tylko jeszcze o tym nie wie.
     Zaśmiał się.
- Wierzysz w to? - spytał. Co mu się stało, że nagle jest taki pesymistyczny?
- Jak najbardziej.
     Przez resztę patrolu zamieniliśmy tylko kilka zdań. Każde z nas było pogrążone we własnych myślach.
- A ty i Syriusz? Układa wam się? - spytał, kiedy wracaliśmy do wieży po zdaniu raportu dyrektorowi. Było piętnaście po drugiej.
- Tak, jak najbardziej. Wszystko w porządku - powiedziałam. Nie za bardzo uśmiechało mi się rozmawianie o tym z Jamesem. Pewnie dlatego, że jest moim bratem.
     Kiedy znaleźliśmy się w reszcie z wieży pożegnaliśmy się i on wspiął się po schodach, a ja podeszłam do obrazu.
- Wata miętowa - mruknęłam.
- Nie - powiedział stanowczo były dyrektor.
- Słucham? - Byłam zdezorientowana.
- Hasło się zmieniło - oznajmił najspokojniej na świecie.
- Że jak? W środku nocy?
- Owszem.
- Dlaczego? - jęknęłam.
- Dobranoc - powiedział ignorując moje pytanie.
      Próbowałam jeszcze kilka razy coś do niego powiedzieć, ale skutecznie mnie ignorował. W końcu poddałam się i usiadłam w fotelu przed dogasającym kominkiem. Nie wiem kiedy zasnęłam.

*OCZAMI SYRIUSZA*

     Jest już wpół do czwartej, a jej jeszcze nie ma. Przecież ten obraz by ją wpuścił. Zmieniać hasło w środku nocy. Co za idiotyzm. W końcu postanowiłem wyjść i sprawdzić czy Tris nie użera się z tym upierdliwym kurduplem.
     Kiedy wyszedłem pierwsze co zobaczyłem to skulona na fotelu, śpiąca Tris. Wyglądała przeuroczo. Ale dla mnie ona zawsze wygląda uroczo. Poszedłem do niej i kucnąłem przed fotelem. Szkoda było mi ją budzić, ale gdybym chciał wziąć ją teraz na ręce i tak by się obudziła.
- Tris - szepnąłem i trąciłem ją lekko w ramie. Natychmiast otworzyła oczy i ręką zaczęła szukać kieszeni z różdżką. Jej rozbiegany, zaspany wzrok spoczął na mnie.
- To ty - mruknęła siadając i pocierając oczy. - Obraz nie chciał mnie wpuścić. Zmienił hasło.
- Wiem. Chodź.
     Wyciągnąłem do niej rękę, a ona uśmiechnęła się i złapała ją wstając.
- Nowe hasło to tasiemiec - powiedziałem. - Tasiemiec - powtórzyłem do obrazu.
- Tasiemiec? - spytała z niedowierzaniem. - Kto wymyśla te hasła.
     Uśmiechnąłem się do niej szeroko i pokręciłem głową.
- Idę pod prysznic i spaaać - powiedziała ziewając. - Jestem padnięta.
     Wzięła do ręki piżamę i weszła do łazienki. Po kilku minutach wyszła i usiadła na łóżku rozczesując mokre włosy. Po chwili odłożyła szczotkę, zgasiła lampkę i się położyła.
- Dobranoc - usłyszałem jej szept z ciemności.
- Branoc - powiedziałem cicho i również położyłem się spać.

*******************************************************

Mam mieszane uczucia co do tego rozdziału. Nie wiem co myśleć. Mam nadzieję, że Wam się podobał. Proszę o komentarze.
Jak się czujecie ze świadomością, że za kilka dni szkoła? Ja fatalnie.
Ela^^

ROZDZIAŁ #19

*OCZAMI TRIS*

     Stoję przed lustrem w dormitorium od dobrych trzydziestu minut i próbuję wymyślić jak będzie przebiegała nasza, moja i Syriusza, rozmowa z Remusem.
- Słuchaj Remus, ja absolutnie nie mam Ci tego za złe. Syriusz też nie. Chciałabym Ci jakoś pomóc, czy coś...znaczy nie wiem jak, dlatego przychodzę z tym do Ciebie. W ogóle przychodzę, bo musimy porozmawiać, o tym co zaszło...Nie, nie, nie! Jak ja mam z nim porozmawiać, jak nie umiem sklecić porządnej wypowiedzi? - spojrzałam z wyrzutem na dziewczynę odbijającą się w tafli lustra i odgarnęłam kosmyk włosów, który wypadł mi zza ucha.  - Jeszcze raz... Remusie, ani ja, ani Syriusz nie jesteśmy na ciebie źli, bo powiedziałeś... nie... nie jesteśmy na ciebie źli z powodu zaistniałej sytuacji... nie... to brzmi jakbym szła na spotkanie biznesowe, czy coś... nie jesteśmy na ciebie źli. Po prostu. Dobra...
     W tym momencie do dormitorium ktoś wszedł. Po chwili zobaczyłam w lustrze Syriusza ubranego w płaszcz. Spojrzał na odbicie mojej twarzy i westchnął. Ściągnął płaszcz i rzucił go na swoje łóżko, po czym podszedł do mnie i przytulił mnie od tyłu. Oparł się brodą o moje ramię. Uśmiechnęłam się delikatnie.
- Nie denerwuj się tak - szepnął mi do ucha, łaskocząc je swoim oddechem. Spojrzałam na niego w lustrze i pokiwałam powoli głową.
- Masz rację, nie powinnam, ale nie umiem się nie denerwować - odparłam i zagryzłam wargę.
- Spójrz na mnie - powiedział i obrócił mnie w swoją stronę. - To tylko rozmowa i nie...
- Tylko rozmowa!? Idziemy rozmawiać z naszym przyjacielem, który powiedział, że mnie kocha! Tylko rozmowa... - powiedziałam oburzona. Jak on może mówić, że to tylko rozmowa!? Chociaż to będzie tylko rozmowa. Trudna, ale jednak. Moja twarz pewnie wyrażała zdenerwowanie i niepewność, które czułam, bo Syriusz uśmiechnął się do mnie krzepiąco. - Naprawdę się nie denerwujesz? - spytałam. Pokręcił głową.
- Ani trochę, nie ma czym - powiedział łagodnie. Spojrzałam na niego podejrzliwie.
- Wczoraj w nocy nie spałeś, bo tak się denerwowałeś, a teraz mi mówisz, że ani trochę się nie denerwujesz? Myślisz, że ci uwierzę? - powiedziałam nie ufnie.
- No... - Podrapał się po karku i już wiedziałam, że kłamie. Spojrzałam na niego zmrużonymi oczami.
- Syriusz... - warknęłam.
- Taak? - spytał przeciągając "a".
- Powiedz prawdę - zażądałam patrząc na niego z założonymi na piersi rękami.
- No wiesz... bo ja... rozmawiałem już z Remusem. Nie bij! - powiedział i zasłonił twarz dłońmi, a ja spojrzałam na niego lekko rozbawiona.
- Nie zamierzam - westchnęłam. - Rozmawiałeś z nim? O czym? I kiedy?
- Rozmawiałem, zgaduj o czym i... wczoraj w nocy - powiedział uśmiechając się krzywo.
- Miałeś iść spać, baranie! - zawołałam z wyrzutem.
- Wiem, owieczko, wiem - powiedział i przytulił mnie z uśmiechem.
- Nie nazywaj mnie tak - mruknęłam w jego bluzę.  Zaśmiał się. - Nienawidzę cię - szepnęłam rozbawiona.
- Wiem - powiedział. Pokręciłam głową i odsunęłam się od niego.
- Chodźmy na kolację lepiej - powiedziałam i podeszłam do szafy, z której wyciągnęłam szatę.

*19:45, WIEŻA ASTRONOMICZNA*

     Chodziłam w tą i z powrotem po wieży i powtarzałam sobie w myślach, że nie mam się czym denerwować. Syriusz siedział pod ścianą i wodził za mną wzrokiem. Zapięłam guziki czerwonego płaszcza i wsadziłam ręce do kieszeni. Obcasy kozaków stukały o posadzkę, a po pomieszczeniu roznosiło się echo.
- Tris, do cholery, przestań - powiedział poirytowany Syriusz. Spojrzałam na niego i po chwili podeszłam do barierki. Oparłam się o nią rękami i wpatrywałam się w już widoczny księżyc. Za niedługo pełnia. Później bal, święta, Sylwester...
     Ktoś położył mi ręce na biodrach i oparł głowę na moim ramieniu.
- Przepraszam - szepnął Syriusz. - Denerwuję się. - Zerknęłam na niego.
- Ja też - westchnęłam.
- Będzie dobrze - szepnął zanurzając twarz w moich włosach - A przynajmniej taką mam...
     Przerwało mu pojedyncze chrząknięcie. Szybko odwróciłam się do źródła dźwięku.
     Remus. Na jego widok ścisnęło mnie w gardle. Stał tam, roztaczając wokół siebie aurę zrezygnowania i smutku. Nie wiedziałam czy cienie pod oczami, zapadnięte policzki i to, że garbi się jeszcze bardziej niż zwykle, było skutkiem zbliżającej się pełni, czy ostatnich wydarzeń. Uścisnęłam rękę Syriusza w pocieszającym geście, po czym schowałam dłonie za plecami. Przynajmniej nie będzie widać jak mi się trzęsą.
- Cześć Remus - wydusiłam.
- Cześć - mruknął w odpowiedzi, patrząc gdzieś ponad moim ramieniem.
     Odetchnęłam głęboko i spróbowałam skleić w głowie porządne zdanie. Wszystko, co sobie wcześniej tak dokładnie układałam schowało się w najgłębszym zakamarku mojego umysłu. Zestresowana otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale przerwał mi wyprany z emocji głos Remusa
- Proszę, nie zachowujcie się tak, jakby ktoś umarł. Ja sobie z tym poradzę. Sam. Nie musicie się także martwić, zdaję sobie sprawę, że teraz nie będziecie chcieli spędzać ze mną czasu. Jasne. Mam tylko nadzieję, że kiedy wszystko wróci do normy... - Poczułam delikatne ukłucie w okolicach serca. "Kiedy wszystko wróci do normy"...Zabolało. Nie miało prawa zaboleć. Nie powinno, ale jednak zabolało - ...to będzie tak jak dawniej.
     Omiótł nasze twarze pustym spojrzeniem, po czym znów zawiesił je na jakimś odległym punkcie.
- Remus - powiedział poważnie Syriusz. Dziękowałam mu za to w duchu, bo ja nie byłam w stanie wypowiedzieć słowa. - Nie chcę nawet słyszeć o tym, że się od nas teraz oddalisz. Od Tris, rozumiem - spojrzał przepraszająco w moim kierunku. - Ale nie od nas. Jesteśmy Huncwotami. "Nic. Nawet kataklizm wielki, niebo rozstąpione, spadające z nieba chochelki. Wojna goblinów, złamana różdżka, atak rekinów, czy rozdarta poduszka. Nic. Nawet wściekła żona, rogogon węgierski czy bułka spalona. Nic nie rozdzieli Huncwotów, prze państwa. Rogacza, Łapy, Glizdogona, Luniaczka." Pamiętasz te straszne rymy pierwszoklasistów? Pamiętasz? - Syriusz podszedł do Remusa i złapał go za ramiona - Jesteśmy po to żeby się wspierać, do cholery. Pierwsza trudność i co? Mamy się rozpaść?
- Ja...- zaczął Lupin.
- Nie. Nie ty. My, Huncwoci.
     Zamrugałam szybko, by przegonić niechciane łzy. Ich przyjaźń... to było coś pięknego. Najchętniej nic by nie mówiła, żeby nie psuć tego co powiedział Syriusz, ale przyszłam tu po to, żeby ode mnie też coś usłyszał.
- Pamiętaj, że jesteś też moim przyjacielem - zaczęłam. - I kiedy będziesz gotowy, to... po prostu powiedz. Poczekam tyle, ile będzie trzeba.
- Dziękuję - powiedział, przelotnie spoglądając mi w oczy - Przyjdę.
     Uśmiechnęłam się i napotkałam spojrzenie Syriusza, który odwzajemnił gest.
- No to... - zaczął Czarnowłosy i spojrzał na mnie wymownie.
- Ja już pójdę - mruknęłam, odgadując jego myśl.
     Miałam tylko nadzieję, że skończy się na kremowym piwie. Odchodząc usłyszałam jeszcze głos Syriusza: "Myślę, że w najbliższym czasie powinieneś porozmawiać z Nathalie. Ona jest w podobnej sytuacji i chyba się zrozumiecie". Czy on wie coś, o czym ja nie wiem?
     Postanowiłam nie wracać jeszcze do Wieży Gryffindoru. James, Peter, Nathalie, Lily, Wanda, Alice i Elizabeth będą chcieli wiedzieć wszystko, a ja nie jestem gotowa na opowiadanie tego. Najpierw chcę poukładać to sobie. Skierowałam swoje kroki w stronę lochów, żeby pójść do kuchni. Po drodze minęłam Irytka.
- Co słychać Irytku? - spytałam, kiedy przelatywał nad moją głową. Spojrzał na mnie i zniżył się do poziomu mojej głowy.
- W porządku, Tris. Filch jest na mnie wściekły, bo podobno rozbryzgałem jakiś eliksir w łazience Jęczącej Marty - powiedział wesoło. Poltergeist zawsze mnie lubił, a ja jego. Byłam jedyną osobą w zamku, z którą rozmawiał nie obrażając jej.
- Powiedz o tym coś więcej - poprosiłam. Kto robił eliksir w łazience Marty?
- Nic o tym nie wiesz? - spytał niedowierzając. Pokręciłam głową. - Byłem pewien, że to sprawka Huncwotów. No cóż, wczoraj wieczorem, było grubo po ciszy nocnej jak jakiś Krukon zgłosił Filchowi, że cała łazienka Marty jest uwalona jakimś eliksirem i ani śladu po kimkolwiek. On oczywiście od razu pomyślał o mnie, a ja o was. Ale skoro nie wy, to kto? - powiedział zaciekle gestykulując.
- Nie wiem, ale się dowiem - powiedziałam spokojnie.
- A co sprowadza cię do lochów, moja droga? - Spojrzałam na niego zaskoczona. Od kiedy to on zwraca się do mnie "Moja droga"?
- Chęć czegoś ciepłego do picia. Najlepiej gorącej czekolady - odparłam. - A ciebie?
- Nie wiem, szukam pretekstu do kawału - powiedział. - Ale mogę ci potowarzyszyć. Nie powinnaś się włóczyć po zamku sama. Gdzie chłopaka zgubiłaś?
- Nie twój interes - powiedziałam ostro łaskocząc gruszę. - Ale jeśli chcesz możesz mi potowarzyszyć.
- Dobrze, nie chcesz nie mów, nikt cię nie zmusza - mruknął i wszedł za mną do kuchni.
     Włóczyłam się z duchem po zamku rozmawiając jak z przyjacielem. Po upływie mniej więcej półtora godziny usłyszałam wołanie za plecami. Odwróciłam się i zobaczyłam Syriusza biegnącego w naszą stronę.
- Tu jesteś, szukałem cię - powiedział z wyrzutem. - Porzuciłaś mnie dla niego? - dodał patrząc na Irytka.
- Dziewczyna ma gust, Black, to wszystko - odgryzł się poltergeist.
- Irytek! - upomniałam go.
- No przepraszam, przepraszam - mruknął.
- No, lepiej, a teraz zjeżdżaj - powiedziałam. - Dzięki za towarzystwo.
- Mhm, na razie, jak będziesz coś wiedziała to daj znać - powiedział i przeleciał przez sufit na wyższe piętro.
- Irytek się ciebie słucha? - spytał z niedowierzaniem, obejmując mnie ramieniem.
- Mhm. - Uśmiechnęłam się i ruszyłam z nim w stronę schodów. - Co robiliście z Remusem? - spytałam z czystej ciekawości.
- Nic ciekawego - mruknął. Nie wierzyłam mu, ale postanowiłam nie drążyć.
- Wiesz może z kim idzie na bal?
- Chyba nie pójdzie.
- CO!? Nie, nie, nie. Pójdzie, choćbym miała go tam siłą zaciągnąć - powiedziałam i przyspieszyłam.
- Wiedziałem, że tak będzie - mruknął do siebie czarnowłosy.
- Słucham? - warknęłam.
- Nie, nic.
     Kiedy weszłam do PW przy kominku siedziała cała nasza paczka. James, Peter, Remus, Lily, Alice, Elizabeth, Nathalie i Wanda. Usiadłam na przeciwko Jamesa w dwuosobowym fotelu, a po chwili dosiadł się do mnie Syriusz.
- Remusie - zaczęłam - słyszałam, że nie wybierasz się na bal. - Spojrzałam na niego oskarżycielsko. Rzucił Syriuszowi spojrzenie mówiące "Zabiję na miejscu" i westchnął.
- Nie, nie wybieram się - potwierdził. Spojrzałam na niego zszokowana.
- Dlaczego?
- Nie mam ochoty Tris, naprawdę - powiedział, a ja przygryzłam policzek od środka. I tak pójdziesz na ten bal, Lupin - pomyślałam.
- No dobra, a ty James? Z kim idziesz? - Chyba jako jedyna tutaj, nie licząc Syriusza, mam pewną parę na bal.
- Jeszcze nikogo nie zaprosiłem, chyba nie pójdę - powiedział.
- Nawet mnie nie denerwuj, Potter - warknęłam, a wszyscy się zaśmiali. - Zaproś kogoś.
- Skoro nalegasz... - mruknął. - Lily... - zaczął, a my wszyscy wydaliśmy chóralne ziewnięcie, za co James zgromił nas wzrokiem. - Lily, pójdziesz za mną na bal bożonarodzeniowy? - spytał, a widząc jej miną dodał: - Jako przyjaciele. Nic więcej.
     Ruda zmrużyła oczy i spojrzała na niego podejrzliwie.
- Niech będzie. Pójdę z tobą - powiedziała w końcu, na co zerwałam się z miejsca i rzuciłam na nią.
- NARESZCIE! - wydarłam jej się do ucha.
- Tris, opanuj się, TO NIE RANDKA - powiedziała podkreślając trzy ostatnie słowa.
- Dobrze, mamo - powiedziałam niezadowolona i wróciłam na miejsce obok Syriusza.
     Tak dowiedziałam się, że Wandę zaprosił jakiś starszy Gryfon, Nathalie jakiś Krukon, ale chyba się nie zgodzi. Mówiąc to rzucała krótkie, smutne spojrzenia Remusowi. Alice idzie z Davidem z szóstego roku, znam go, gra w drużynie jako ścigający. Elizabeth z jakimś Puchonem, a Peter sam. Więc została tylko Nathalie i Remus.
     Kiedy tak siedzieliśmy w półkolu przed kominkiem i rozmawialiśmy ja myślałam jak zmusić Remusa do pójścia na bal. W pewnym momencie wpadłam na niesamowity plan. Na moją twarz wślizgnął się triumfalny uśmiech.
- Tris, znam ten uśmiech - powiedział w pewnym momencie James. - Co wykombinowałaś? - spytał.
- Nic takiego - odparłam. - Zagramy w butelkę?
     Wszyscy chętnie się zgodzili.
     Plan "Zeswatać Nathalie i Remusa" czas zacząć.

*********************************************************************

Dzień dobry! Rozdział mi się nawet podoba, chociaż uważam, że mógłby być lepszy. Pomijając rozmowę Tris, Syriusz i Remusa. Ale nie pisałam jej ja, tylko Natalia. Także znowu. Dziękuję <3
Mam nadzieję, że Wam się podoba.
Ela^^
Błędy poprawię w najbliższym czasie.

ROZDZIAŁ #18

*OCZAMI SYRIUSZA*

     Jest późno. Jest bardzo późno, a Remus jeszcze nie wrócił. Jest dawno po ciszy nocnej, a kiedy wchodziłem do dormitorium nie było go w Pokoju. James i Peter zapewne już śpią, a on? Słyszałbym. Chociaż może nie usłyszałem. Może Tris coś do mnie mówiła. Ale nie rozmawialiśmy dzisiaj za dużo. Po prostu powiedziała mi, żebym się nie zadręczał i poszedł spać. Ona już dawno śpi. Wygląda tak pięknie kiedy śpi. Jest spokojna. Nie często ostatnio bywa spokojna. Ani ona, ani ja, ani James. Jak się okazuje Remus pewnie też. Spojrzałem na nią. Jej kasztanowe włosy rozlewały się po poduszce, a na jej twarzy malował się... strach. Ale... jak? Przecież ona śpi... Poruszyła się niespokojnie, a ja wstałem ze swojego łóżka i podszedłem do jej. Przez chwilę szamotała się, a na jej czole pojawiły się kropelki potu. Nagle usiadła ze łzami w oczach i oddychała ciężko. Spojrzała na mnie, a ja bez słowa ją przytuliłem siadając na brzegu łóżka.
- Jestem tutaj, spokojnie - powiedziałem. Nie potrafiłem na nią patrzeć kiedy się budziła w środku nocy. Nie potrafiłem patrzeć jak cierpi. Jak płacze. Po chwili oderwała się ode mnie i spojrzała na mnie.
- Nie spałeś - stwierdziła patrząc na mnie surowo. Miałem ochotę się zaśmiać, ale zrobiłem skruszoną minę. - Syriusz - szepnęła kładąc mi rękę na policzku. Była zimna. Teraz autentycznie zrobiło mi się smutno. Martwiła się o mnie. Nakryłem jej dłoń swoją ręką. - Nie zadręczaj się tym. Porozmawiamy z nim jutro, dobrze? A teraz śpij. - Uśmiechnęła się delikatnie i pocałowała mnie w policzek. - Będzie dobrze.
     Pokiwałem głową i położyłem się na swoim łóżku. Obserwowałem jak ona z powrotem nakrywa się kołdrą i zamyka oczy. Poczekałem aż zasnęła i wstałem. Pocałowałem ją w czoło, uważając żeby jej nie obudzić.
- Wybacz - szepnąłem i wyszedłem z dormitorium.
     Rozejrzałem się po Pokoju i zobaczyłem siedzącego w świetle przygasającego kominka chłopaka.
- Remus - powiedziałem idąc powoli w jego stronę. Spojrzał na mnie ze strachem w oczach.
- Syriusz, ja nie chciałe... - zaczął.
- Skończ - powiedziałem trochę ostrzej niż bym chciał. - Nie tłumacz się, serce nie sługa, nie jestem zły, ale musimy porozmawiać - sprostowałem, a chłopak popatrzył na mnie z ulgą. Chyba bał się tej rozmowy bardziej niż ja.
- Ta, jasne - mruknął.
- Jak długo? - spytałem po kilkuminutowym milczeniu. Wlepił spojrzenie w dogasający ogień.
- Od drugiej klasy - powiedział cicho. Zamknąłem oczy i westchnąłem. Cholernie długo. Gdyby to było świeże, pół biedy, ale trzy lata?
- Cholera - mruknąłem.
- No, jestem beznadziejnie zakochany w twojej dziewczynie. Cholera - powiedział smętnie. - Która godzina?
- Po północy, chyba powinniśmy iść spać - odparłem zadowolony, że przerwał tą krępującą ciszę.
- Tak, chyba tak - powiedział i wstał.
- Remus, Tris chce jutro z tobą pogadać - powiedziałem jeszcze kiedy chciał wejść na schody do dormitorium. Kiwnął głową nie patrząc na mnie i zniknął w ciemności.
     Westchnąłem i usiadłem na fotelu. Wyciągnąłem różdżkę z kieszeni.
- Accio ognista - mruknąłem i po chwili trzymałem w ręku butelkę whisky.
     Pociągnąłem z niej porządny łyk i poczułem ciepło rozchodzące się po moim przełyku, a później po całym organizmie. Usłyszałem kroki od strony schodów. Odwróciłem się gwałtownie, a moim oczom ukazała się niska blondynka wychodząca z cienia.
- Nathalie - powiedziałem i skinąłem głową.
- Syriusz - mruknęła i usiadła na kanapie obok mnie. - Słyszałam wsza rozmowę - powiedziała nie patrząc na mnie. - On kocha Tris, Tris kocha ciebie, ty kochasz Tris, ja kocham jego, a mnie nie kocha nikt.
     Minęła chwila zanim pojąłem znaczenie jej słów. Spojrzałem na nią ze smutkiem. dziewczyna się zakochała w Remusie. W jej oczach błysnęły łzy, które za wszelką cenę chciała ukryć, więc udawałem, że ich nie widzę.
- Whisky? - zaproponowałem wyciągając w jej stronę butelkę.
- Chętnie - mruknęła i upiła spory łyk.
     Siedzieliśmy tak, nic nie mówią, aż do momentu, kw którym skończyła nam się ognista. Wtedy pożegnaliśmy się i każde z nas poszło do swojego dormitorium. Ja, żeby do niego wejść, musiałem obudzić tego... jak mu tam... no nieważne. Tego byłego dyrektora szkoły. Nie był zadowolony, ale wpuścić mnie musiał. Pewnie nie obędzie się bez rozmowy z Dumbledorem. Jakoś to przeżyję. koniec końców kiedy wszedłem do pokoju Tris nadal spała jak zabita. Butelka po ognistej została w Pokoju, więc tylko się przebrałem i położyłem spać. Może w końcu się odprężę.

***************************************************

Kolejny, który w ogóle mi się nie podoba. Jest krótki, bo na wet tysiąca słów nie ma, jakiś taki... Nijaki. Nie podoba mi się, ale mam nadzieję, że Wam tak. Chociaż nie zdziwiłabym się gdyby nie. No cóż, jak zwykle, proszę o komentarze i do zobaczenia.
Ela^^

ROZDZIAŁ #17 CZ.2

      Na początku: Dziękuję Natalio, a chwilę się rozpłaczę <3 Dedykuję właśnie Tobie ten rozdział, bo gdyby nie Ty prawdopodobnie  w ogóle by nie powstał. Dziękuję za wszystko <3

 *OCZAMI SYRIUSZA*

     Miała rację. I to bolało jak cholera. Nie, że miała rację, bo to najzwyczajniejsza rzecz na świecie, ale to, w stosunku do czego miała. Idzie wojna. I musimy to sobie wszyscy uświadomić, bo inaczej skończymy marnie. Stoję na tych schodach od kilku minut i wpatruję się tempo w miejsce, w którym przed chwilą stała Tris. Usłyszałem za sobą jakieś chrząknięcie. Odwróciłem się gwałtownie. Na szczycie schodów stała Stella. Zajebiście. Odwróciłem się w drugą stronę i zacząłem schodzić po schodach.
- Syriuszu! Porozmawiajmy! - zawołała za mną. Zignorowałem ją i szedłem przed siebie. Po chwili jej drobna ręka złapała mnie za nadgarstek. Wyrwałem rękę i nie patrząc na nią warknąłem:
- Nie mamy o czym.
- Naprawdę  nie widzisz jak ta dziewczyna cię wykorzystuje?! - krzyknęła. Coś się we mnie zagotowało. Ręka mnie świerzbiła, ale nie mogłem jej uderzyć. Nie wybaczyłbym sobie, że podniosłem rękę na dziewczynę. Skoro mógłbym na nią to dlaczego nie na Tris? A wtedy to byłby definitywnie koniec i nas i Huncwotów. Szedłem dalej starając się uspokoić. Ona tylko czeka aż puszczą mi nerwy. - Ona cię zniszczy! - krzyknęła. Stała daleko, bo jej głos był cichszy. - Pożałujesz, że mnie nie posłuchałeś! - Jej głos był przepełniony złością i zawiścią. Muszę powiedzieć Tris, żeby na nią uważała.
     Oparłem się zrezygnowany o ścianę i zamknąłem oczy. Po chwili poczułem dotyk ciepłej dłoni na policzku. Zdezorientowany podniosłem powieki i spojrzałem prosto w niebieskie oczy Stelli.
- Czy do twojej pustej mózgownicy nic nie dochodzi? - warknąłem - Odsuń się.
     Zamiast wykonać polecenie, dziewczyna oparła dłonie na moim torsie, zmniejszając odległość między nami. No tego już było za wiele! Zdegustowany obróciłem głowę w prawo i już miałem ją odepchnąć, kiedy moje spojrzenie skrzyżowało się z utkwionym we mnie, miodowym wzrokiem Remusa. No to, kurwa, pięknie. Jego oczy wyrażały czystą pogardę. Próbowałem przekazać mu telepatycznie, że to nie tak, jak myśli. Niestety, moje starania spełzły na niczym, a nadzieja, że wszystko będzie dobrze, oddaliła się razem ze znikającym za rogiem Lupinem. Niewiele myśląc odepchnąłem od siebie Stellę i pobiegłem za przyjacielem.
- REMUS! - wrzasnąłem biegnąc w jego stronę korytarzem. Nie mogłem pozwolić, żeby dowiedziała się o tym Tris. Chłopak mnie ignorował. - REMUS, DO CHOLERY! - krzyknąłem jeszcze głośniej łapiąc go za ramię. Spojrzał na mnie wściekły.
- COŚ TY SOBIE MYŚLAŁ!? TRIS WESZŁA WŚCIEKŁA DO POKOJU, POSZEDŁEM SZUKAĆ CIEBIE, ŻEBY SPYTAĆ CO SIĘ STAŁO, A TY SIĘ OBŚCISKUJESZ Z TĄ LAFIRYNDĄ! ONA CI UFA, BLACK! A JA MUSZĘ JEJ UŚWIADOMIĆ, ŻE NIE POWINNA! - krzyknął mi w twarz i zaczął biec w stronę wieży Gryffindoru.
- NIE! Remus! TO NIE TAK! - krzyknąłem za nim, chociaż wiedziałem, że to na nic. Nie miałem siły za nim biec. I tak bym go nie dogonił. - Kurwa! - powiedziałem do siebie i zmusiłem się, żeby pobiec do wieży.
     Kiedy Gruba Dama wpuściła mnie do wieży zobaczyłem coś, czego najbardziej się obawiałem. Tris stała na środku Pokoju ze łzami w oczach i na policzkach, obok niej stał James i obejmował ją ramieniem, na przeciwko stał Remus i coś opowiadał żywo gestykulując. Wokół nich zebrał się mały tłum. Pierwszy zobaczył mnie James. Spojrzał na mnie z nieskrywaną nienawiścią.
- BLACK! - wrzasnął i podszedł do mnie spodziewałem się co teraz się stanie. Jego pięść uderzyła mnie w nos z taką siłą, że wylądowałem na ziemi z jękiem.
- James! - krzyknęła Tris i stanęła między mną a nim wyciągając przed siebie rękę. W następne sekundzie wydarzyło się kilka rzeczy na raz. James odleciał gwałtownie do tyłu uderzając plecami w ścianę, Tris cofnęła się tak gwałtownie, że potknęła się o mnie i poleciała do tyłu, kilka osób krzyknęło, a za oknami rozpętała się burza, jakiej świat nie widział. Tris oddychała szybko i płytko. Wstała i nie oglądając się za siebie wybiegła z Pokoju Wspólnego. Za nią pobiegł Remus, a mnie zatrzymała Lily.
- To nie tak, prawda? Nie zrobiłeś tego? - spytała z nadzieją w głosie. - To by ją zabiło.
- Nie! Oczywiście, że nie! To ona! Stella, znaczy! Nie chce się ode mnie odczepić! - krzyknąłem na całą wieżę. Teraz wszystkie oczy były skierowane na mnie. Łącznie ze wzrokiem Jamesa, który podnosił się powoli z ziemi.
- Mówisz poważnie? - spytał niepewnie.
- Jasne, że tak, James. Przecież wiesz, że nie mógłbym jej skrzywdzić umyślnie, nie? - powiedziałem zrezygnowany.
- Ta, jasne - mruknął. - Przepraszam, stary, poniosło mnie - powiedział wskazując na mój krwawiący nos.
- Spoko. Będę żył. - Wziąłem różdżkę do ręki i jednym zaklęciem zatamowałem krwawienie i usunąłem krew. - Iść za nią czy...?
- Remus poszedł - powiedział. - Ona powinna zostać na razie sama. Przemyśleć to. Raczej wątpię, żeby myślała, że to ty.
     Więc zostałem. 

*OCZAMI REMUSA*

     Wybiegłem za Tris z Pokoju. Straciłem ją z oczu dopiero na korytarzu na czwartym piętrze, kiedy wbiegła do jakieś sali. Wbiegłem tam i to, co zobaczyłem przerosło moja najśmielsze oczekiwania. Szatynka stała tyłem do mnie, a jej ręce płonęły. Od dłoni do ramion. Odchrząknąłem cicho. Nie usłyszała mnie.
- Tris? - szepnąłem. Odwróciła się gwałtownie i spojrzała na mnie z przerażeniem. Po chwili jej ręce wróciły do normalności.
- Remus... Co ty tu robisz? - powiedziała zdezorientowana. - Nie powinieneś tego widzieć. Przyrzeknij, że nikomu nie powiesz co widziałeś - zażądała. - Nikt nie może o tym wiedzieć.
- Tak, oczywiście, nikomu nie powiem... - zacząłem.
- Opisz mi dokładnie co widziałeś - przerwała mi. Westchnąłem. - Tak, na pewno - powiedziała uprzedzając moje pytanie. - Mów, bo coś nie chce mi się wierzyć.
- Szedłem korytarzem i nagle patrzę i widzę Syriusza opierającego się o ścianę, a o niego opiera się ta cała Stella - powiedziałem po raz kolejny.
- Nie słyszałeś czy czegoś nie mówił? - spytała z nadzieją.
- Nie, ale poruszał ustami - powiedziałem. Teraz, kiedy zacząłem analizować całą tą sytuację dokładniej wydaje mi się, że Syriusz nie był zachwycony ze swojego położenia. Może przesadzam? Może to uczucie zżerające mnie od środka za każdym razem kiedy ją z nim widzę wygrało nad wszystkimi innymi i chciałem zrujnować ich związek nieświadomie? Nie mogę z tym dłużej żyć. Muszę jej powiedzieć. Kiedy już chciała się odezwać wypaliłem nie wiele myśląc: - Kocham cię.
     Natychmiast sprzedałem sobie mentalnego liścia. Remus, ty debilu! Ona jest szczęśliwa z Syriuszem, a ty wyjeżdżasz z głupim "kocham cię". Przecież to niedorzeczne! Idiota! Dziewczyna zamknęła powoli usta, a jej oczy z każdą chwilą robiły się szersze. Przez dłuższą chwilę obydwoje milczeliśmy. W jej oczach było tyle różnych emocji. W końcu się odezwała. 

*OCZAMI TRIS*

     Zaskoczenie, zrozumienie, złość, smutek, szczęście, ból. I tysiąc innych emocji.
     I co ja do cholery mam mu odpowiedzieć!? Przykro mi Remusie, ale ja ciebie nie kocham!? Boże! Dlaczego ja!? Zadaję sobie to pytanie odkąd miałam jedenaście lat i dalej nie mam odpowiedzi. Teraz w ogóle zastanawiam się czy kiedykolwiek ktokolwiek mi odpowie.
- Remus ja... w sensie... znaczy się... cholera... ja... nie wiem co powiedzieć. O mój Boże. Nie, to nie jest dobre, co ci mówię, prawda? Powinnam ci dać jasną odpowiedź, prawda? Ale ja nie jestem w stanie. Przepraszam. Kuźwa, słowotok mi się włączył. To jest...
- Jasne, Tris. Nie tłumacz się. Jesteś z Syriuszem, a ja się wcinam. Przepraszam.- Spojrzał na mnie tymi swoimi udręczonymi oczami i odszedł.
     Nie umiałam się powstrzymać. Podbiegłam do niego i przytuliłam.
- Tak strasznie mi przykro, tak strasznie - szepnęłam, a po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Chłopak przytulił mnie mocno, ale krótko. Puścił mnie i zostawił płaczącą na środku korytarza. Zakryłam usta ręką i zaczęłam cicho szlochać. Co ja najlepszego zrobiłam!? Remus mnie nienawidzi! Albo kocha. Ale co za różnica!? Miłość i nienawiść to to samo! Albo coś bardzo, ale to bardzo podobnego.
     Na końcu korytarza zobaczyłam znajomą sylwetkę biegnącą w moim kierunku. Nie, nie, nie! Tylko nie on! Nie teraz! Błagam! Nie Syriusz! Tylko nie to!
- Tris! Boże, Tris! Przepraszam, nie chciałem, ale to ona, Stella... - zaczął, ale mu przerwałam.
- To nie to, to... - powiedziałam tłumiąc szloch, ale to jedno słowo nie mogło przejść mi przez gardło. - To Remus - wychlipałam wtulając się w jego tors. Zdezorientowany chłopak przytulił mnie mocno do swojej piersi. Równy rytm jego serca i delikatne perfumy działały na mnie kojąco i już po kilkunastu minutach spojrzałam na niego smutno.
- Remus co? - spytał cicho patrząc mi w oczy.
- Powiedział, że mnie kocha - wyszeptałam cicho. Westchnął i przytulił mnie po raz kolejny.
    Nie wiem ile tak staliśmy, ale wiem, że on teraz potrzebował mnie tak bardzo jak ja jego. 

***********************************************************

TAK DLA ODMIANY ROZDZIAŁ MI SIĘ PODOBA. Naprawdę jestem zadowolona z tego, jak wszedł. I po raz kolejny ogromne podziękowania należą się *Lestrange* znanej jako Natalia. Albo na odwrót. Jak kto woli. Dziękuję, Natalio, za wszystko, bo w tym i innych rozdziałach bardzoooo mi pomogłaś i, proszę, nie umniejszaj swoich zasług. Ta sytuacja ze Stellą i wyznanie Remusa to w dużej mierze jej zasługa także w komentarzach brawa dla Natalii!
Mam nadzieję, że Wam też się podoba :D
Ela^^

ROZDZIAŁ #17

*OCZAMI TRIS*
Kiedy się obudziłam kark strasznie mnie bolał. Tak samo zresztą cały kręgosłup. Coś ciepłego i ciężkiego leżało na moim brzuchu. Jęknęłam próbując się obrócić. Otworzyłam niechętnie oczy i spojrzałam w dół na swój brzuch. Na mojej... Nie! Czekaj, nie mojej. Na bluzie SYRIUSZA leżała jego dłoń. Zamknęłam znowu oczy i przypomniałam sobie wczorajszy wieczór. Na wspomnienie uśmiechnęłam się lekko. Otworzyłam oczy i położyłam dłoń na ręce chłopaka. Moja rączka wydawała się w porównaniu z jego łapą malutka, jak u małej dziewczynki.
- Dzień dobry, księżniczko - szepnął. Przekręciłam głowę w lewo i spojrzałam do góry na jego twarz. Uśmiechał się szeroko, a ja przewróciłam oczami.
- Dobry - mruknęłam. - Wygodny jesteś.
- Mogę być twoją osobistą poduszką - powiedział.
- Zapamiętam to - powiedziałam i uśmiechnęłam się szeroko. Usiadłam i rozciągnęłam się, bo przez noc strasznie zdrętwiałam. Spojrzałam w okno. Było zasłonięte, więc wstałam i podeszłam do niego. Odsłoniłam zasłonę jednym, szybkim ruchem. Za oknem było biało. Ucieszyłam się jak małe dziecko.
- SYRIUSZ! - krzyknęłam. - Śnieg!!!! - Uśmiechnął się, podszedł do mnie i objął od tyłu kładąc głowę na moim ramieniu. Podeszłam szybko do szafy i wyciągnęłam z niej płaszcz i kozaki. Założyłam szybko ubranie i wzięłam szalik i rękawiczki.
- Ubieraj się - powiedziałam. - Idziemy na wojnę.
- Tris, nie możemy wychodzić na błonia, przecież wiesz - powiedział pesymistycznie.
- Oj, Syriusz - westchnęłam. - Wierz mi, lub nie, ale wyjdziemy na błonia choćby nie wiem co. A teraz ubierz się chyba, że chcesz iść tak. - Miał na sobie tylko dżinsy i koszulkę. Pokręcił głową z uśmiechem i ubrał się. Okazało się, że jest dopiero dziewiąta rano. Zbiegliśmy szybko do wyjścia i kiedy zobaczyłam aurora stojącego przy wyjściu z zamku prowadzącego na błonia zwolniłam i złapałam Syriusza za rękę. Spojrzał na mnie nieufnie.
- Zaufaj mi - szepnęłam i pociągnęłam go w stronę wyjścia. Chciałam przejść bez zatrzymywania się, ale wiedziałam, że mężczyzna nas zatrzyma.
- A wy gdzie? - warknął kiedy przechodziliśmy obok niego. Spojrzałam na niego, a jego twarz stała się trochę łagodniejsza. Tak jak myślałam. Dumbledore prawdopodobnie pokazał im moje zdjęcia i powiedział, że to mnie zaatakowano.
- Na bitwę na śnieżki - odparłam beztrosko.
- Uczniowie nie mogą wychodzić na błonia bez opieki - powiedział sztywno.
- Ale będzie nas pan cały czas widział. Obiecuję. Nie odejdziemy zbyt daleko. Chciałam jeszcze w tym roku skorzystać z życia trochę. Jakieś dwa tygodnie temu byłam martwa - westchnęłam. - Ale skoro nie możemy... - Strażnik wyraźnie zmiękł na widok mojej łzy. Jestem świetną aktorką. Już chciałam odejść razem z Syriuszem kiedy powiedział:
- Piętnaście minut. Macie być na widoku. - Wyraźnie nie był z siebie dumny i pewnie będzie miał kłopoty jeżeli ktoś nas zobaczy.
- Dziękuję panu bardzo - powiedziałam z wdzięcznością i ścisnęłam rękę Syriusza mocniej. wbiegłam na śnieg z radosnym śmiechem. Schyliłam się i ulepiłam śnieżkę. Obróciłam się do Syriusza, który już celował we mnie śnieżką. Rzuciłam pierwsza.
Kwadrans minął strasznie szybko. Próbowałam ubłagać jeszcze chwilę, ale auror był nieugięty, więc wreszcie zrezygnowałam. Wróciliśmy do wciąć pustego Pokoju Wspólnego. Weszliśmy do dormitorium rozmawiając i zostawiliśmy przemoczone płaszcze, szaliki i rękawiczki na podłodze po czym postanowiliśmy pójść na śniadanie. Wielka Sala była prawie pusta. Tylko przy stole nauczycieli siedział już Dumbledore. Uśmiechnął się do nas, a my kiwnęliśmy głowami i usiedliśmy przy stole Gryfonów. Szczerze, jestem zdziwiona, że nikogo jeszcze nie ma. Jedliśmy wygłupiając się i śmiejąc po kilkunastu minutach dołączył do nas Remus. Uśmiechnął się blado i zaczął jeść. Zawsze smętnieje kiedy widzi mnie z Syriuszem i zaczynam podejrzewać, że coś do mnie czuje. Ale nie. To absurdalne. Niby dlaczego? Przecież jesteśmy kompletnymi przeciwieństwami. Chociaż może? Nie! O czym ja myślę? Przecież to śmieszne. Remus i ja. Koń by się uśmiał. Zdałam sobie sprawę, że cały czas przyglądałam mu się i natychmiast odwróciłam wzrok. Spojrzałam na talerz z jajecznicą. Patrzyłam tak w niego i jadłam. Chłopaki rozmawiali o czymś, a ja zatopiłam się w myślach o jutrzejszym dniu.
*CZTERY GODZINY PÓŹNIEJ*
Od jakiś trzech godzin siedzę w PW i uczę się eliksirów na jutro. Bo jutro poniedziałek i moje cudowne wolne się kończy. Usłyszałam pstryknięcie aparatu i podniosłam głowę, która spoczywała od kilku minut na pergaminie.
- Czy ty właśnie zrobiłeś mi zdjęcie? - warknęłam do Syriusza, który siedział na przeciwko mnie uśmiechając się.
- Jak najbardziej - powiedział wesoło. Spiorunowałam go wzrokiem i nic nie mówiąc zaczęłam czytać o jakimś tam eliksirze. Chłopak wstał gwałtownie i poszedł w stronę schodów prowadzących do dormitoriów chłopaków. Po chwili zszedł trzymając w ręku pelerynę niewidkę. Podszedł do wieszaka i zdjął z niego swój i mój płaszcz.
- Chodź - powiedziałam wciskając mi okrycie. Chciałam coś powiedzieć, ale złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. Kiedy schodziliśmy po schodach zarzucił na nas niewidkę i rzucił jakieś zaklęcie, chyba żebyśmy nie zostawiali śladów na śniegu.
- Syriusz, gdzie idziemy? - spytałam idąc obok niego. Objął mnie ramieniem, a ja objęłam go w pasie.
- Niespodzianka - szepnął. Spojrzałam na niego oczkami małej dziewczynki.
- Wiesz, że nie przepadam za niespodziankami - powiedziałam.
- Wiem, ale ta ci się spodoba. Obiecuję - powiedział pewny siebie. Spojrzałam na niego z powątpiewaniem, ale nie odezwałam się ani słowem dopóki nie wyszliśmy na zewnątrz i nie weszliśmy na drogę prowadzącą do Hogsmead.
- Syriusz gdzie idziemy? - spytałam. Uśmiechnął się tajemniczo i pocałował mnie w czoło.
- A gdzie prowadzi ta droga? - spytał lekko. Zatrzymałam się.
- Syriusz, nie powinniśmy - powiedziałam. - Jeżeli ktoś nas zobaczy to po nas. To niebezpieczne i nieodpowiedzialne.
- Tris, nikt nas nie zobaczy, a Rosmerta nas nie wyda - powiedział łapiąc mnie za ręce.
- Czekaj, co?! Rosmerta? Chyba nie chcesz iść do Trzech Mioteł ? - spytałam z niedowierzaniem. Czy on zgłupiał do reszty?! Do Trzech Mioteł!
- Chcę - powiedział jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.
- Zgłupiałeś do reszty?! - warknęłam. - Nie idziemy do Trzech Mioteł!
- Ale dlaczego? - jęknął Syriusz.
- Bo to głupie, niebezpieczne, nieodpowiedzialne... - zaczęłam, ale mi przerwał.
- Od kiedy to ty jesteś odpowiedzialna? - spytał kpiąco. Spojrzałam na niego wściekle.
- Odkąd prawie nie straciłam życia przez Śmierciożerców, zapomniałeś? - warknęłam i nie zwracając uwagi, że ktoś mnie zobaczy ruszyłam w stronę szkoły wściekła. Syriusz pobiegł za mną i zakrył mnie peleryną. Szliśmy w milczeniu. Kiedy byliśmy już na dziecińcu zrzuciłam z siebie pelerynę i ruszyłam zachmurzona do zamku.
- Tris! Tris, zaczekaj! - zawołał do mnie. Zignorowałam go i przyśpieszyłam. Po chwili zacisnął rękę na moim nadgarstku i obrócił mnie do siebie. Spróbowałam wyszarpnąć rękę z jego uścisku, ale trzymał za mocno. Spojrzałam mu w oczy. Był zdeterminowany.
- Puść moją rękę - warknęłam. Zacisnął dłoń jeszcze mocniej.
- Nie - powiedział spokojnie. - Tris posłuchaj...
- Nie, to ty posłuchaj - powiedziałam ostro. Zaczął wiać wiatr. Nie tłumiłam złości, ale po kilku sekundach myślenia o tym, żeby nie wiało rzeczywiście przestało. - Jestem odpowiedzialna, bo nie chcę umrzeć, a przy okazji wciągnąć w to bagno ciebie. Nie uśmiechało mi się, żeby Dumbledore ci powiedział kim jestem, ale nie miałam nic do gadania. Jestem w tym sama i sama muszę sobie radzić, dlatego nie wyjdziemy do Hogsmead dopóki nauczyciele nam na to nie pozwolą. Będziemy się stosować do zasad, nie będziemy podpadać nauczycielom. Będziemy ostrożni. A skoro ty już wiesz co jest ze mną nie tak to musisz wydorośleć. Czy ci się to podoba czy nie. Przykro mi, ale musisz sobie uświadomić, że nadchodzi wojna. Wszyscy muszą, a ty i James w szczególności. - Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Syriusz puścił mój nadgarstek, a ja odwróciłam się i nic nie mówiąc ruszyłam w stronę wieży Gryffindoru.
     Kiedy weszłam do dormitorium w oczy rzuciła mi się róża, która stała na parapecie. Pąk zaczął rozkwitać. Dotknęłam ostrożnie łodygi, na której były już malutkie kolce. Westchnęłam. Nie potrzebnie tak naskoczyłam na Syriusza. Położyłam się na łóżku i zamknęłam oczy na chwilę. Ta, jasne, na chwilę. Zapamiętać: nie zamykaj oczu "na chwilę", bo zaśniesz. Tak jak zawsze, tak i tym razem. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam. Tak po prostu leżałam i zasnęłam. Świetnie. Cała niedziela poszła...
************************************************************************8
Zły. Bardzo zły. Bardzo zły rozdział. Nie podoba mi się w ogóle, ale mam nadzieję, że Wam chociaż w małym stopniu przypadnie do gustu. Może chociaż Wam. Jak Wam mijają wakacje? Bo mi całkiem nieźle. Nie wiem kiedy ten miesiąc minął. Może ja za dużo spałam? Proszę o komentarze.
Ela^^
P.S. Rozdział nie sprawdzony.