ROZDZIAŁ 2 CZ. 2

     Więc kiedy Syriusz się odwrócił świat się na chwilę zatrzymał. Przez chwilę po prostu staliśmy i się na siebie patrzyliśmy. Kiedy w końcu ruszył w moją stronę w jego oczach widziałam coś jakby zachwyt. ( Myślałam, że rzucę laptopem, bo blogger właśnie usunął mi tysiąc słów. Dop.Autorki)Po chwili ogarnął się i uśmiechnął się do mnie iście po huncwocku. Zatrzymał się kilka kroków ode mnie i zmierzył mnie spojrzeniem.

  - Pięknie wyglądasz - powiedział podchodząc bliżej. Ok, Tris, nie rumień się, nie rumień si.... O nieee, zarumieniłam się. Wszyscy, którzy zostali w PW przyglądali nam się z zaciekawieniem ( tak, wiem, że to tylko pierwsza i druga klasa ale wszyscy znają Huncwotów ).  Uśmiechnęłam się pewnie i zatrzepotałam rzęsami.

  - Ty też niczego sobie Black - oparłam patrząc mu w oczy. O Boże, jakie on ma piękne oczy... Dość. Nie myśl tak o NIM. Nie możesz. Uśmiechnął się zawadiacko. Jednak możesz. Zaśmialiśmy się obydwoje i ruszyliśmy w stronę wyjścia. - Do Hogsmead? - spytałam wychodząc z PW.

  - Na razie - odpowiedział uśmiechając się tajemniczo.

     * OCZAMI SYRIUSZA*

     Byłem w PW jakieś piętnaście minut przed czasem. Wyszedłem z dormitorium, bo nie mogłem znieść morderczego spojrzenia Jamesa i zaciekawionego spojrzenia Remusa. Peter znowu gdzieś zniknął. Spojrzałem na zegar. 12:44. Idę. Kiedy chciałem zamknąć za sobą drzwi ktoś je zablokował nogą. James. Któż by inny?

  - Spróbuj tylko ją zranić i jesteś martwy - syknął. - Nawet nie próbuj robić tak, jak to masz w zwyczaju. Nie uwodź jej tylko po to, żeby jej złamać serce.

  - Nie tym razem James - odparłem. Naprawdę wszyscy mnie postrzegają jako uwodziciela i łamacza serc?

 - No ja mam nadzieję, Łapa - powiedział spokojniej. - Powiedziałeś jej ? - dodał znowu poważnie.

 - No praaawie - mruknąłem. - Jakoś nie było okazji. - I znowu kłamiesz Black. Okazji było wiele, ale moich chęci wcale. No nie mam serca, żeby jej powiedzieć. Nie chcę, żeby mnie znienawidziła, a zrobi to, jeżeli jej powiem. Ale lepiej, żebym ja jej powiedział niż żeby nas kiedyś... Nie, stop. Powiem jej dzisiaj, ale najpierw przeżyję z nią cudowny dzień.

  - Zrób to. Dzisiaj - powiedział i zniknął za drzwiami. Kiwnąłem głową sam do siebie i zszedłem po schodach. Początkowo usiadłem w fotelu przed kominkiem, ale nie mogłem usiedzieć w miejscu więc zacząłem chodzić w tę i z powrotem po PW. Wszystkie oczy zwrócone były na mnie. W końcu stanąłem pod oknem i gapiłem się tempo w błonia ignorując spojrzenia, które zdawały się przebijać mi plecy. Usłyszałem za sobą chrząknięcie, które zdecydowanie było za głośne, żeby było naturalne. Odwróciłem się. Stała tam w promieniach słońca. Wyglądała zjawiskowo. Jeszcze bardziej niż zwykle. Stanąłem jak wryty i po prostu na nią patrzyłem. Patrzyłem. W moich oczach definitywnie było coś, co jej się spodobało bo się uśmiechnęła. Nie wiem ile tak stałem. Sekundy, minuty czy godziny. Czas się po prostu zatrzymał. W końcu ruszyłem w jej stronę. Po kilku krokach się zatrzymałem. Zlustrowałem ją wzrokiem.
 - Pięknie wyglądasz - powiedziałem uśmiechając się po huncwocku i podchodząc jeszcze bliżej. Czułem palące spojrzenia, ale teraz liczyliśmy się tylko my. Zarumieniła się uroczo. Boże, jak ona pięknie wygląda. Uśmiechnęła się i zatrzepotała rzęsami.
 - Ty też niczego sobie Black - odparła patrząc mi w oczy. Jenyyy, jaki ona ma piękny kolor oczu. Taki zielony ale nie zielony ( tak wiem, że wszyscy wszystko zrozumieli ) . Uśmiechnąłem się zawadiacko. Zaśmialiśmy się i ruszyliśmy w stronę wyjścia.  - Do Hogsmead ? - spytała wychodząc z PW.
 - Na razie - odparłem uśmiechając się tajemniczo.

     * OCZAMI TRIS *

     Był piękny, słoneczny i ciepły dzień. Aż się wierzyć nie chce, że to już październik. Chciałam się cieszyć tym dniem bo to prawdopodobnie jeden z ostatnich tak pięknych dni. Udało mi się to idealnie. I to jeszcze z Syriuszem. No bajka po prostu. Skierowaliśmy się w stronę wioski. Kiedy tam doszliśmy brzuch bolał mnie od śmiechu. Weszliśmy do Trzech Mioteł i zamówiliśmy sobie po piwie kremowym na wynos. Co będziemy siedzieć w środku, skoro taka piękna pogoda ? Chodziliśmy po Hogsmead do mniej więcej 16:00. Byliśmy jeszcze u Zonka, w Miodowym Królestwie, jeszcze raz weszliśmy do Trzech Mioteł i w kilku innych miejscach. Trzy razy minęliśmy Huncwotów i moje współlokatorki.
 - Idziemy na błonia? - zaproponował Syriusz w końcu. - No bo ile można łazić po Hogsmead? - namawiał. -  No, i spędzimy więcej czasu tylko we dwójkę - dodał i poruszył znacząco brwiami. Zaśmiałam się i udałam, że się zastanawiam.
 - No dobra - powiedziałam po chwili. - Chodźmy.
     Kiedy znaleźliśmy się na błoniach rzeczywiście atmosfera stała się bardziej intymna. Rozmawialiśmy swobodniej i już nie tylko o jakiś tam duperelach. W końcu poznałam sytuację rodzinną Syriusza, którą bardzo starannie ukrywał. Ja jemu przedstawiłam między innymi jak wygląda moje życie poza szkołą, na przykład w wakacje, wytłumaczyłam mu gdzie mieszkamy i takie tam. Tak, wiem, że to dziwne, ale musiałam mu tłumaczyć gdzie mieszkamy, bo chociaż przyjaźnimy się pięć lat, to nigdy nie rozmawialiśmy o tym gdzie mieszkamy itp. Około 18:30 obydwoje zamilkliśmy pogrążając się we własnych myślach. Nawet nie zauważyłam kiedy zrobiło mi się chłodno i odruchowo wtuliłam się w niego, a on objął mnie ramieniem.
 - Chodź, pokażę ci coś - powiedział po dłuższym czasie. Ruszyłam za nim bez słowa. Zaczęliśmy przedzierać się przez zarośla. Szedł przede mną torując mi drogę. Po mniej więcej pięciu minutach weszliśmy na dróżkę tak szeroką, ze mogłam bez problemu iść obok niego i jeszcze ktoś mógłby iść obok. Kiedy stanęliśmy na polanie, chociaż równie dobrze mogłabym nazwać to plażą, zaparło mi dech w piersiach. To miejsce było przecudowne. Mniej więcej 3/4 polano-plaży zajmował piasek. Ten wąskie pas, który pokryty był trawą znajdował się jeszcze w świetle słońca. Dokoła rosły trawy przerastające Syriusza wzrostem, o mnie nawet nie mówiąc. Z boku rósł jeden rozłożysty dąb, który dawał dużo cienia. Mniej więcej 1/3 " plaży " była zalana wodą, która sięgała mi tak na oko do kostek. Stałam i rozglądałam się po tym miejscu otępiałam tak długo aż Łapa stanął przede mną zasłaniając mi widok. Spojrzałam na niego trochę nie przytomna.

  - Jak znalazłeś to miejsce? - wykrztusiłam w końcu. Pokręcił głową.

  - Może kiedyś ci powiem, ale wolałbym nie dzisiaj - odparł łapiąc mnie za rękę. - Jak ci się podoba? - spytał odsuwając się tak, żebym mogła zobaczyć polanę. Oczy prawie wypadły mi z orbit. Na trawie leżał koć, na którym ustawiony był kosz piknikowy i jakieś tam jedzenie ( zabijcie mnie nie pamiętam co też pan Black przytargał ). Spojrzałam na niego zachwycona.

  - Czy ty się mnie właśnie spytałeś jak mi się podoba? - odpowiedziałam pytaniem na pytanie patrząc na niego z niedowierzaniem. Uśmiechnął się i potwierdził ruchem głowy. - Więc ci odpowiem. Tak, Syriuszu, podoba mi się. Nawet sobie nie wyobrażasz jak bardzo. Ale nie musiałeś się tak starać - odparła wieszając mu się na szyi.

  - No, to się cieszę - szepnął mi do ucha. Czułam jego ciepły oddech na szyi. Miałam ochotę go pocałować. Tak po prostu. Właściwie, to nie wiem jak się powstrzymałam.

  - Głodna jestem. A to jedzenie wygląda apetycznie - powiedziałam po chwili. Wyczułam, że się uśmiechnął.

  - Więc chodźmy się najeść - powiedział i obydwoje parsknęliśmy śmiechem. Usiedliśmy obok siebie na kocu i zaczęliśmy rozmawiać. Nie wiedziałam, że Syriusz jest takim dobrym rozmówcą. Zawsze widziałam, że Łapa jest inteligenty, po prostu się nie uczy, ale że jest takim świetnym rozmówcą to nie wiedziałam. Prawdę mówiąc to nie mam pojęcia jakim cudem dopiero teraz rozmawiam z nim sam na sam. Kiedy już się najedliśmy i nagadaliśmy pogrążyliśmy się we własnych myślach. Wpatrywałam się w bezkresne, nocne niebo. Gwiazdy są takie piękne. Nie wiem ile tak patrzyłam, ale kiedy Syriusz się odezwał wcale nie czułam niedosytu patrzenia w gwiazdy ( tak, wiem, że brzmi to dziwnie, ale od zawsze prawie co noc patrzę w niebo. Widok gwiazd mnie uspokaja i jeżeli patrzę za krótko to czasem czuję coś w stylu niedosytu).

  - Hej, muszę ci coś powiedzieć - zaczął poważnie. - Tylko błagam nie zabijaj mnie za to - dodał z miną bezbronnego szczenięcia. - Przyznaję, myślałem, że to nie ma sensu. Że po tej randce stwierdzimy, iż lepiej będzie, jeżeli zostaniemy przyjaciółmi. I nawet nie wiesz jak bardzo jestem na siebie zły, że mogłem tak pomyśleć. Nie mam pojęcia jak to zrobiłaś, ale... - urwał na chwilę. Odniosłam wrażenie, że zbiera się na odwagę, żeby o czymś mi powiedzieć. Wstał i stanął tuś przed linią wody. Poszłam za nim. Dopiero teraz zauważyłam, że pada deszcz. Złapałam go za ręce i obróciłam w moją stronę. Po jego policzkach płynęły krople deszczu, po moich zresztą też, i wyglądał jakby płakał. Jednak to zupełnie nie współgrało z tym co naprawdę było. Jego oczy śmiały się do mnie. - Kocham cię, Tris. I nie wiem dlaczego zajęło mi tak dużo czasu zrozumienie tego - szepnął i pocałował mnie. No dobra, przyznaję, zatkało mnie. Nie miałam pojęcia co mam robić. W pierwszym odruchu chciałam się odsunąć, ale powstrzymałam się. Po chwili po prostu wyłączyłam logikę, zarzuciłam mu ręce na szyję i oddałam pocałunek. Chłopak jakby tylko na to czekał. Objął mnie ramionami w pasie i przyciągnął do siebie. Czułam się jakbym mogła latać. Całował mnie delikatnie, ale namiętnie i z każdym pocałunkiem delikatność zamieniała się w pożądanie. Całował mnie coraz mocniej i namiętniej. Cały czas oddawałam pocałunki, cały czas namiętniejsze. Dobra, muszę się przyznać, że było czuć, że chłopak ma doświadczenie. Ale uświadomiłam to sobie dopiero później. No dobra, wracając. Nie wiem ile tak staliśmy w strugach deszczu. Minuty a może lata ? Ale szczerze mówiąc to mało mnie to obchodziło. To ja oderwałam się od niego. Było już szaro. Spojrzałam mu w oczy i zaczęłam się śmiać. Tak po prostu. Oparłam głowę na jego ramieniu i śmiałam się. Był wyraźnie zdezorientowany.
 - Co? Z czego się śmiejesz ? - Po tym pytaniu zaczęłam śmiać się jeszcze głośniej. Kiedy się uspokoiłam spojrzałam mu w oczy i czekałam. - Więc ?
 - Nie mam pojęcia. - odpowiedziałam spokojnie.
 - No dobra, nie powiem nie spodziewałem się TAKIEJ reakcji. Byłem przygotowany na wszystko. Że mnie odepchniesz, zwyzywasz, uciekniesz, nigdy więcej na mnie nie spojrzysz, nawet że ty mnie też pocałujesz,chociaż tego najmniej, ale wybuchu śmiechu to nie - powiedział patrząc na mnie z rozbawieniem.
 - Zwyzywam? Ucieknę? Czemu ? Ok, przyznaję najpierw chciałam cię odepchnąć, ale jakoś tak... No wiesz - powiedziałam dalej się uśmiechając.
 - Mam się cieszyć ? - spytał tłumiąc śmiech.
 - No nie wiem, nie wiem Syriuszu - odparłam odsuwając się od niego na wyciągnięcie ręki. Złapał mnie za nią i przyciągnął do siebie. - O nie, nie, nie. Nawet o tym nie myśl. Jestem Prefektem i muszę sie jakoś zachowywać. Z resztą i tak mamy przechlapane, powinniśmy już wracać -powiedziałam patrząc na zegarek. 23:45.
  - Oj no weź - zaczął. - Nie bądź taką. Zlituj się nad biednym Syriuszkiem.
  - Syriusz, jesteśmy na pierwszej randce a ty zachowujesz się jakbyśmy było razem od niewiadomo kiedy. Wystarczy mi wrażeń na dzisiaj - powiedziałam poważnie.
  - No dobrze pani Prefekt - jęknął. - A tak swoją drogą. Czy to nie dziwne że James jest Prefektem?  I ze Dumbledore wybrał w tym roku po trzech z każdego domu ? - spytał.
  - Czemu mnie o to pytasz ? - O nie, chłopie. Nie wolno mi o tym mówić.
  - No bo wiesz, jesteś Prefektem i pomyślałem że coś wiesz. James nie chcę mi nic powiedzieć - powiedział. Przynajmniej szczerze.
  - Szczerze mówiąc to domyślałam się ze będzie trzech, albo nawet czterech, Prefektów. Bardziej mnie zdziwiło, że mój Bartoszek został PREFEKTEM- powiedziałam tak dużo jak mogłam.
 - Więcej się nie dowiem ?
 - Nie ode mnie. - Resztę drogi przeszliśmy w milczeniu. Dopiero kiedy mieliśmy się rozstać pod wejściem do dormitoriów Syriusz powiedział :
  - A więc... Dobranoc, księżniczko - powiedział, pochylił się i pocałował mnie delikatnie. Zanim się zorientowałam co się stało już go nie było. Pokręciłam głową i poszłam do dormitorium.  Swoją drogą, dlaczego " księżniczko " ? Na moje nieszczęście dziewczyny postanowiły na mnie poczekać.

  - No, i jak było? - spytała mnie od razu Elizabeth. - Jak was miałyśmy w Hogsmead to tylko gadaliście.

  - No, bo na tym polegają pierwsze randki, moja droga Elizabeth - odparłam siadając na łóżku.

  - Chyba nie w twoim wydaniu - wtrąciła Alice.

  - Słucham? O co ci chodzi?

  - No jak to? O szminkę oczywiście. - O, nie, nie, nie!!! Tylko nie to!! Mam rozmazaną szminkę! No dobra Tris, udawaj, że nie wiesz o co chodzi.

 - O czym ty mówisz? - spytałam udając zdziwienie. Zawsze byłam dobrą aktorką.

 - Spójrz w lustro, siostrzyczko - powiedziała Lily, która jak dotąd przyglądała się tylko. Spojrzałam. Cholera! Rozmazana! Chcąc nie chcąc, musiałam im streścić cały dzień. Zrobiłam to najszybciej jak się dało i przygotowałam się do spania. Mimo, że śpieszyłam się jak nie wiem co to poszłyśmy spać dopiero około pierwszej nad ranem.

_________________________________________________________________________________

Oto jest następny rozdział! Proszę o komentarze i Wasze reakcje, bo mi się kompletnie ten rozdział nie podoba. Wydaje mi się taki tandetny, no ale sami to oceńcie.
Ela^^
P.S. Tu proszę o uwagę Kate Potter. Masz tutaj kawałek zwykłego, huncwockiego romansu, ale to tylko kawałek :*