ROZDZIAŁ #6

     Z góry przepraszam za możliwe przekleństwa pojawiające się w tym i prawdopodobnie w następnych rozdziałach, ale są to środki mające dodać realizmu. 
 
     Dzisiaj był pierwszy trening Quidditcha. Był.... Okropny. Dawno nie byłam na równie okropnym treningu, spotkaniu czy czymkolwiek. W każdym razie był to fatalny trening dla mnie. I chyba dla Syriusza. I Jamesa ewentualnie. Ale dla reszty raczej niczym się nie różnił do reszty treningów. Aha i zapomniałabym. W sobotę mam szlaban. Od McGonagall. Ale zamiast się tu wyżalać mogłabym napisać co takiego sprawiło że ten dzień był aż tak fatalny.
Obudziłam się o 8:55 a o 9:00 zaczynały się lekcje. Wszczęłam alarm na całą wieżę wrzeszcząc "Lilka!! Elizabeth!! Alice!! Wstawać!! Zaspałyśmy!!!" Po dosłownie dziesięciu sekundach wszystkie stały na baczność przy swoich łóżkach. Lilka w panice wbiegła do łazienki, Alice w pośpiechu zaczęła rozczesywać włosy, Elizabeth na spodnie od pidżamy naciągnęła czarne dresy i na to narzuciła szatę Hogwartu, a ja wyciągnęłam z kufra czarne dżinsy i jakąś koszulkę i w momencie, w którym wszystkie trzy wybiegły sięgnęłam po szatę. Pomalowałam jeszcze oczy i uczesałam się. Do klasy weszłam piętnaście minut po czasie.
 - Panno  Potter lekcje zaczęły się piętnaście minut temu - powiedziała z wyrzutem McGonagall.
 - Wiem pani profesor, przepraszam, to się więcej nie powtórzy - powiedziałam sucho i patrzyłam na nią twarzą bez wyrazu. Ruszyłam w stronę swojej ławki.
 - Gryffindor traci pięć punktów, a teraz siadaj - warknęła.
     Kiedy doszłam do swojego miejsca zobaczyłam, że na moim miejscu siedzi James, a obok Lilka co oznaczało, że ja mam siedzieć z Blackiem. Wytrzeszczyłam oczy i spojrzałam w stronę jedynego wolnego miejsca w klasie. Obok Syriusza. Pokręciłam głową i znowu spojrzałam na Lily. Posłała mi przepraszające spojrzenie.
 - Nie zrozumiałaś czegoś, Potter? Siadaj i pisz test - powiedziała poirytowana McGonagall. No tak, zapomniałam. Dzisiaj test. Cholera, nie zdążę go skończyć. Zaklęłam pod nosem i usiadłam obok chłopaka, który patrzył na mnie z miną, uwaga, uwaga, ZBITEGO PSA. Znowu. Spojrzałam na niego, a on zaczął mnie przepraszać. Po raz, kurwa, setny.
 - Jezu, Black, zamknij się i pozwól mi w spokoju żyć, co? Nie dość, że złamałeś mi serce to jeszcze chcesz żebym miała przez ciebie kłopoty? Odwal się ode mnie i przyjmij do wiadomości, że już NIC. DLA. MNIE. NIE. ZNACZYSZ. - warknęłam chyba trochę za głośno.
 - Dość tego. Potter, Black, oddajcie mi kartki. Obydwoje otrzymujecie ze sprawdzianu O i szlaban, który odbędzie się w sobotę o 17 - warknęła profesor  podchodząc do nas i zabierając nam kartki. - A teraz zabierzcie swoje rzeczy i marsz di dyrektora.
 - Ale pani profesor, w sobotę jest Noc Duchów. Będzie impreza - jęknął Syriusz.
 - Trzeba było o tym pomyśleć wcześniej, Black. Idźcie już.
     Wyszłam z klasy i w szybkim tempie ruszyłam korytarzem.
 - Jesteś zła? - spytał chłopak doganiając mnie. Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
 - Nie, kurwa, jestem najszczęśliwsza osobą na tym pieprzonym świecie - warknęłam nie zatrzymując się.
     Do końca drogi nie odezwał się ani słowem.
     Dumbledore był zdziwiony naszym widokiem w drzwiach, zwłaszcza że ja byłam widocznie wściekła, a Syriusz był widocznie smutny.
 - Dzień dobry, usiądźcie - powiedział. - Nie powinniście być teraz na lekcjach?
 - Tak, ale McGonagall... - urwałam widząc jego minę. - Profesor McGonagall... - poprawiłam się przez zaciśnięte zęby - ...nas tu przysłała. Trochę przeszkadzaliśmy na lekcji. - Ja tego nie powiedziałam. Ja to wysyczałam.
 - Ach, tak. A dlaczego przeszkadzaliście na lekcji? - spytał spokojnie Trzmiel. Już otworzyłam usta, żeby coś powiedział kiedy odezwał się Syriusz.
 - Zaszło... nieporozumienie i chcieliśmy to sobie wytłumaczyć - powiedział patrząc na mnie.                Wiedziałam, że na mnie patrzy, ale na niego nie spojrzałam. Patrzyłam zimno na Dumbledore'a. Spojrzał mi w oczy. Wytrzymałam spojrzenie.
 - Dlaczego jesteście na siebie wściekli?
 - Nie jesteśmy - powiedziałam. - Ja jestem na niego.
 - Dlaczego?
 - Nie uwierzę, że pan nie wie. W naszym Pokoju Wspólnym wisi portret jednego z pana poprzedników. W każdym pomieszczeniu oprócz łazienek i dormitoriów wisi. Dlatego wie pan o wszystkim co się dzieje w szkole. Oni panu donoszą - powiedziałam sucho i jakby to było coś oczywistego. Bo myślałam, że jest. Jednak obydwoje spojrzeli na mnie ze zdziwieniem.
 - Jesteś mądrzejsza niż myślałem , Tris - powiedział dyrektor.
 - Spostrzegawcza - sprostowałam.
 - No dobrze, ale powinniście się pogodzić, a teraz Tris idź na następną lekcję, a ty Syriuszu jeszcze zostań.
     Wyszłam i nie widziałam Syriusza aż do tego nieszczęsnego treningu. A więc :
     Na godzinę 17 był zaplanowany trening. Z Pokoju Wspólnego wyszłam o godzinie 16:30, żeby zdążyć się przebrać i rozgrzać.  Pięć minut później byłam na boisku.  Strasznie szybko, ale biegłam, bo było zimno, a nie wzięłam płaszcza. W szatni natknęłam się na Jamesa.
 - Hej, co tam? - spytałam rzucając torbę na ławkę obok swojej szafki i sięgając po szatę do Quidditcha.
 - U mnie w porządku. A u ciebie? Słyszałem, że Syriusz siedział u Dumbledore'a do 15 - powiedział majstrując coś przy tablicy, na której był plan gry.
 - Nie wiem. Przecież z nim nie rozmawiam. Ale ja u niego siedziałam krótko. Zdążyłam na następną lekcję, więc... - powiedziałam zakładając ochraniacze na nogi.
 - No tak, ale myślałem, że wiesz... No... Rozumiesz - powiedział trochę zdezorientowany.
 - Nie, nie rozumiem. Ale OK, nieważne. Jak on się trzyma? - spytałam
patrząc na niego niepewnie.
 - Źle. Naprawdę. Fatalnie to wszystko znosi. Nigdy nie widziałem go tak załamanego. Powinnaś z nim porozmawiać. Nie godzić się, ale porozmawiać - powiedział patrząc mi w oczy. Pokiwałam głową, chociaż i tak nie miałam zamiaru z nim rozmawiać. Rozgrzałam się i czekałam z Jamesem na resztę drużyny.
     Mniej więcej w połowie treningu zaczęłam kłócić się z Syriuszem na temat taktyki.
 - PRZERWA! - wrzasnął James przekrzykując wiatr. - SYRIUSZ, TRIS! CHODŹCIE ZE MNĄ!!
Zlecieliśmy za Jamesem na bok boiska.
 - Co to ma być?! Kłócicie się na boisku i kompletnie macie gdzieś co się dzieje dookoła!! Weźcie się w garść!! Nie zagracie w tym meczu ze ŚLIZGONAMI jeżeli dalej będziecie się zachowywać jakbyście mieli po pięć lat!! Nie wsiądziecie na miotły, dopóki jakoś się nie pogodzicie!! Nie obchodzi mnie jak to zrobicie, ale macie to zrobić!!!! - wrzeszczał tak głośno, że prawdopodobnie słyszał go cały Hogwart.   Pokiwaliśmy oboje głowami, a on odszedł do szatni i po chwili cała drużyna znowu latała. Spojrzałam na Syriusza i pomyślałam o tym co powiedział mi wcześniej James. Rzeczywiście nie wyglądał najlepiej. Ale ja też znosiłam to ciężko, więc...
 - Nie wiem jak mamy to zrobić, ale ja kocham grać, tak samo ja ty, więc chcę wrócić na boisko jeszcze dzisiaj - powiedziałam dosyć chłodno.
 - Możemy się po prostu pogodzić - powiedział trochę niepewnie. Posłałam mu mordercze spojrzenie. - Albo nie.
 - Masz jakieś pomysły? Bo ja mam pustkę w głowie. - Chciałam powiedzieć, że to tak okazyjnie, żeby się upodobnić do twojej dziewczyny, ale stwierdziłam, że nie chcę być aż tak chamska w stosunku do kogoś, kogo, jak mi się wydawało, kochałam jakiś tydzień temu.
 - Może po prostu na boisku będziemy udawali, że nic się nie stało? - Że słucham co?! Mam udawać, że nic się nie stało?? - To znaczy nie, że jesteśmy... parą czy coś, ale tak po prostu jakbyśmy nigdy nie byli przyjaciółmi i nic się między nami nie wydarzyło - dodał widząc moją minę. Widziałam, że ciężko jest mu ze mną rozmawiać, ale nie jemu jedynemu. - Dasz radę? - spytał kiedy o chwili się nie odzywałam.  Rozważałam jego propozycję. Będzie ciężko, bo będę musiała udawać, że nic mnie z nim nigdy nie łączyło, że mnie to wszystko nie boli. Ale z drugiej strony jeżeli nie zagramy to zagrają te dzieciaki z drugiego roku, a na to nie pozwolę. Spojrzałam na niego, a on przyglądał mi się smutno. okiwałam powoli głową.
 - Dam. Muszę - odpowiedziałam po chwili i zwróciłam głowę w stronę Jamesa, który siedząc na miotle między zawodnikami przyglądał nam się uważnie. "Fatalnie to wszystko znosi. Nigdy nie widziałem go tak załamanego." - usłyszałam jego słowa. - A ty?
 - Tak. Chodźmy już - powiedział szybko i wsiadł na miotłę. Jeszcze przez chwilę patrzyłam na brata po czym poszłam w ślady czarnowłosego.
     Po treningu w szatni nie odzywały się tylko trzy osoby. Ja, James i Syriusz. Reszta była wesoła i rozgadana. Przebrałam się szybko i kiedy chciałam nieostrzeżenie wymknąć się z szatni usłyszałam głos Jamesa.
 - Tris! - słysząc swoje imię przystanęłam na chwilę, więc nie mogłam wyjść i udawać, że go nie usłyszałam. Odwróciłam się wolno w jego stronę. - Poczekasz na mnie? - spytał, chociaż wiedziałam, że i tak nie mam wyboru. Kiwnęłam głową i usiadłam na ławce wpatrując się w okno na przeciwko mnie. Dalej padało, a wiatr gwizdał przeraźliwie. Właściwie to cieszę się, że nie będę musiała wracać sama w taką pogodę, zwłaszcza, że było już właściwie ciemno. Szatnia powoli opustoszała i zostaliśmy w niej tylko ja i mój ukochany i najtroskliwszy brat na świecie. James Charlus Potter. Patrzył na mnie ze smutkiem. Odwróciłam wzrok. Po chwili poczułam, że siedzi obok mnie. Objął mnie ramieniem, a ja bez wahania wtuliłam się w jego pierś, a po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Najpierw gorące, ale zostawiające po sobie zimny ślad. Po chwili cicho łkałam nie otwierając oczu. Boże, James to wspaniały koleś. Nie mam pojęcia dlaczego Lily go nie chce. Przecież jest wspaniały. Zrobię wszystko, żeby byli razem. Przekonam Lilkę do niego za wszelką cenę. Po kilkunastu minutach uspokoiłam się i spojrzałam na niego oczekując, że coś powie. Po minutach milczenia postanowiłam, że to ja odezwę się pierwsza.
 - Jesteś wspaniałym bratem, naprawdę. Dziękuję - wyszeptałam, chociaż chciałam powiedzieć to głośno i pewnie.
 - Nie dziękuj, Tris. Jesteś moją siostrą, nie mógłbym nie zareagować skoro widzę, że cierpisz - powiedział przytulając mnie. Więc widzi. Skoro on widzi to widzi też Syriusz. I Lily. I Elizabeth. I Alice. I Remus. Wanda też by zauważyła. Wanda. Dawno jej nie widziałam. Właściwie odkąd wyjechała z Lauren do Francji nie utrzymujemy kontaktu. Lauren też by zauważyła. - Według mnie naprawdę powinnaś z nim porozmawiać. On naprawdę chciałby ci to wszystko wytłumaczyć, bo tu naprawdę nic nie rozumiesz.
 - W sobotę mamy razem szlaban. Będziemy mieli dużo czasu na rozmowę. Do tego czasu się do niego nie odezwę. W sobotę wszystko wyjaśnimy. Ja też tego chcę, ale... - urwałam, bo do moich oczu znowu napłynęły łzy.
 - Ale nie potrafisz. Rozumiem - powiedział wypuszczając mnie ze swoich objęć. Uśmiechnęłam się blado. - Idziemy? Już jest ciemno, a jutro lekcje. - Kiwnęłam lekko głową i wstałam równo z nim. Ruszyliśmy do wyjścia. - Będzie dobrze, tylko go wysłuchaj - powiedział jeszcze chłopak i resztę drogi przeszliśmy w milczeniu.
     Ten dzień był katastrofalny i smutny i długi i ciężki, a teraz jeszcze muszę się uczyć, bo w czerwcu są SUM-y. Jej! czujecie ten sarkazm? No dobra, do następnego.

***************************************************************

Nie zabijajcie!!!! To w końcu tylko miesiąc nie? Nie no, przepraszam, ale obowiązki i w ogóle to całe zamieszanie. To się więcej nie powtórzy. UROCZYŚCIE WAM TO PRZYSIĘGAM. Proszę o komentarze i już się nie mogę doczekać Waszych reakcji na następny rozdział, więc idę pisać.
Buziaki, Ela^^