ROZDZIAŁ #15

*OCZAMI TRIS*
     Głośny dźwięk. Natarczywy. Co to jest? Niech ktoś to wyłączy! Ale co?! BUDZIK! Budzik? Co w Skrzydle Szpitalnym robi budzik? Nie jestem przecież w Skrzydle. To gdzie? Nie wiem. W dormitorium? Tak! Dormitorium!
     Wyciągnęłam lewą rękę, żeby wyłączyć budzik, ale napotkałam tylko ścianę. Uchyliłam jedno oko i zobaczyłam szare oczy uśmiechające się do mnie. Czekaj, co?! Syriusz? W moim łóżku? Czy ja coś wczoraj piłam? Nie, pamiętałabym. Chociaż może nie? Nie, no, nie piłam nic. Mam nadzieję. Otworzyłam drugie oko. Przede mną leżał pół nagi Syriusz. Uśmiech nie schodził mu z twarzy. Zmarszczyłam brwi. Co tu się stało?!?! Obróciłam głowę i zobaczyłam Jamesa siedzącego na brzegu swojego łóżka i patrzącego na mnie szeroko otwartymi oczami. Wspomnienia wczorajszej nocy zaczęły wracać. Miałam koszmar. Przyszłam tutaj. Spałam z Syriuszem. Ale nie w takim sensie.... Po prostu, w jednym łóżku. Usiadłam na brzegu łóżka chłopaka, a on usiadł obok mnie.
- Dobry - mruknęłam zaspanym i lekko zachrypniętym głosem. James zmarszczył brwi i spojrzał najpierw na mnie i później na Syriusza. Ten drugi wzruszył ramionami, a ja uśmiechnęłam się lekko. Remus zwlókł się z łóżka.
- Cześć Tris - mruknął idąc w stronę łazienki. - Czekaj! Tris? - spytał patrząc na mnie zaspany.
- Koszmar, nie mogłam spać - odpowiedziałam na niezadane przez nikogo pytanie. Remus kiwnął głową i wszedł do łazienki.
- Koszmar? - spytał James przeczesując ręką włosy.
- Tak, braciszku, koszmar - odparłam naśladując jego gest.
- Ja tak nie robię! - zawołał oburzony.
- Nie skąd - powiedziałam równo z Syriuszem po czym wybuchnęliśmy śmiechem. - Dobra, idę do siebie. Dziewczyny pewnie się martwią. Widzimy się na śniadaniu! - rzuciłam na odchodne i wyszłam z pomieszczenia. W dormitorium Lilka siedziała ubrana już na moim łóżku. Kiedy mnie zobaczyła rzuciła się na mnie.
- Gdzieś ty była?! - krzyknęła mi do ucha.
- Nie do ucha, Lilka - powiedziałam i oswobodziłam się z jej uścisku. - Spałam u chłopaków. Miałam koszmar i nie mogłam zasnąć.
- Więc poszłaś do nich? - spytała Nathalie czesząca się na łóżku. - Po co?
- Nie wiem. Kiedy już tam byłam stwierdziłam, że zachowuję się jak trzylatka, ale Syriusz już się obudził, więc nie mogłam po prostu wyjść - odparłam wyciągając z kufra jeansy i za duży na mnie sweter z reniferem.
- Spałaś z Syriuszem?! - zawołała Wanda wychodząc z łazienki.
- Ludzie, nie mogłam spać, bo miałam koszmar, więc poszłam do dormitorium chłopaków i obudziłam Syriusza. Tak spałam z nim w jednym łóżku. Nie róbcie z tego sensacji!
- Dobrze, już spokojnie! - powiedziała Elizabeth narzucając na siebie szatę. Uśmiechnęłam się lekko i weszłam do łazienki. Ubrałam się szybko i różdżką związałam włosy w luźny kok. Narzuciłam na siebie szatę i wyszłam z dziewczynami na schody.
- Co to za koszmar? Jak nam powiesz poczujesz się lepiej - powiedziała Alice. Spuściłam wzrok. Nie powiem im. Nie ma szans.
- Nie pamiętam - odparłam drapiąc się po karku. Chciałabym nie pamiętać.
- Czyli pewnie nic takiego okropnego - powiedziała wesoło Lily.
- Pewnie nie - westchnęłam.
     Kiedy doszłyśmy do Wielkiej Sali od razu spojrzałam w niebo. To znaczy na sufit, ale.... nieważne. Było dosyć ładnie. Słonecznie i nie było chmur, ale jest grudzień, więc pewnie jest zimno. Usiadłam między Syriuszem a Jamesem, którzy jakimś cudem byli w Sali przed nami. Uśmiechnęłam się i wzięłam do ręki tost.
- Ma ktoś gazetę? - spytałam. Syriusz podał mi Proroka Codziennego. Spojrzałam na pierwszą stronę. "Śmierciożercy widziani w Dolinie Godryka". Zbladłam, a moja ręka z tostem zawisła w połowie drogi do ust. Odłożyłam tost na talerz i otworzyłam na dwunastej stronie. Zainteresowało mnie tylko kilka pierwszych zdań :
Dwa dni temu w Dolinie Godryka, w pobliżu posiadłości Potterów widziano trójkę Śmierciożerców. Rozpoznana zostało Bellatrix Lestrange wraz z mężem, Rudolfem. Euphemia i Felamont Potterowie zajmują znaczące pozycje w Ministerstwie Magii, więc mogą być kolejnym celem Tego Którego Imienia Nie Wolno Wymawiać.
I ostatnie:
Ich córka - Tris Potter, uczęszczająca wraz z bratem bliźniakiem Jamesem do Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie - padła ostatnio ofiarą napaści Śmierciożerców. Czyżby Hogwart nie był tak bezpieczny, za jaki uchodzi?
     Mam tylko jedno pytanie: jak oni się o tym dowiedzieli? Szturchnęłam Jamesa.
- Czytałeś to? - spytałam wskazując ręką artykuł. Pokiwał lekko głową. - Skąd oni wiedzieli? Wiesz, o wypadku.
- Żebym ja to wiedział - odparł. - Może ktoś napisał do nich?
- Też tak pomyślałam. Ale kto?
- Armado Skeeter - powiedział pewnie.
- Kto? - Wskazał ręką autora tekstu. Felicja Skeeter.
- Jej syn.
- Znasz go?
- Nie osobiście. Jest kolegą Malfoy'a - powiedział. - Widzisz tego bruneta obok Roszpunki? - Spojrzałam w stronę stołu Slytherinu. Wypatrzyłam Malfoy'a i spojrzałam na otaczających go ludzi. Było tam ze czterech brunetów.
- Którego?
- Tego zaraz obok niego, po lewej - powiedział. Kiwnęłam głową. - To jest ten Skeeter.
- Stawiam, że jest wredny?
- Jak jego matka - powiedział smętnie James. - Przez ten miesiąc pojawiło się dużo okropnych artykułów o Dumbledorze, szkole i rodzicach.
- Wszystko przez ten wypadek? - spytałam z niedowierzaniem. James kiwnął głową prawie niezauważalnie. Dokończyliśmy w milczeniu śniadanie i ruszyliśmy całą dziesiątką w stronę wieży Gryffindoru. Podczas gdy siedmioro moich przyjaciół, chłopak i brat poszli do dormitoriów po torby ja usiadłam na swoim ulubionym dwuosobowym fotelu i zamknęłam na chwilę oczy. Po chwili poczułam jak ktoś siada obok mnie. Otworzyłam oczy i spojrzałam na owego ktosia. Był nim Syriusz. Uśmiechnęłam się do niego.
- Jesteś pewna, że nie chcesz iść na lekcje? - spytał z goryczą w głosie.
- Całkowicie, Łapciu - powiedziałam z uśmiechem.
- Dlaczego? - jęknął.
- Ponieważ chcę skorzystać z wolnego i pójdę się przejść na błonia.
- Och, Tris - westchnął. Coś nie tak? - Nie możesz iść na błonia.
- Jak to? Dlaczego?
- Bo w ogóle nie możemy wychodzić. Po ciszy nocnej mogą na korytarzach przebywać tylko prefekci, jeżeli ktoś nie posłucha grozi to wydaleniem. Aurorzy stoją przy każdych drzwiach - powiedział smutno. Z każdym jego słowem byłam bardziej zszokowana. Patrzyłam na niego błyszczącymi ze smutku oczami. - Tak strasznie mi przykro - westchnął. - Miałem ci o tym inaczej powiedzieć, ale...
- Nie, to nie twoja wina przecież - powiedziałam smutno. - Idź, bo się spóźnisz - dodałam widząc, że Huncwoci czekają na niego przy wyjściu. James patrzył na mnie smutno. Uśmiechnęłam się do niego blado.
- Jesteś pewna? Nie zostać z tobą? - spytał patrząc mi w oczy. Pokręciłam głową.
- Nie, idź. Muszę się pouczyć. Mam miesiąc do nadrobienia - powiedziałam. Kiwnął lekko głową. Pocałował mnie w czoło i przytulił mocno, ale krótko. - Na razie! - zawołałam za nimi. Pomachali mi jeszcze i wyszli. Jeszcze chwilę siedziałam na fotelu i myślałam nad tym, co powiedział Syriusz. Nie mogłam uwierzyć, że Dumbledore wprowadził te wszystkie zakazy. Właśnie! Dumbledore! Idę z nim porozmawiać.
     Lekcje się już zaczęły i korytarze były puste. Echo moich kroków roznosiło się po całych korytarzach. Szłam patrząc przed siebie. Byłam zła. Obwiniałam się za to wszystko. Kiedy wchodziłam po schodach do gabinetu obmyślałam w głowie plan rozmowy, ale Trzmiel pewnie mnie czymś zaskoczy. Zapukałam i weszłam nie czekając na odpowiedź. Dyrektor spojrzał na mnie sponad jakiś papierów i uśmiechnął się.
- Dlaczego nie powiedział mi pan o aurorach? I o zakazie wychodzenia na błonia? Dlaczego o niczym mi pan nie powiedział? - spytałam na wejściu.
- Usiądź - powiedział i wskazał ręka fotel. Usiadłam i patrzyłam na niego wyczekująco. - Posłuchaj, nie powiedziałem ci o tym, bo pomyślałem, że będzie lepiej jeżeli powie ci ktoś bliski - odparł.
- Jasne, że było, ale nie uważa pan, że powinien postawić bycie dyrektorem szkoły nad próbą dogodzenia mi? - warknęłam i zaraz tego pożałowałam. - Przepraszam, ja...
- Nie, masz rację Tris - powiedział spokojnie. - Nie powinienem za wszelką cenę starać się dogodzić ani tobie, ani innym uczniom. Ale wiem coś, czego nie wiesz ty. Wiem, jak bardzo twój brat i chłopak, jak twoje przyjaciółki i przyjaciele przeżywali twój wypadek. - Odwróciłam na chwilę głowę i zamknęłam oczy, żeby się uspokoić. Po chwili znowu na niego spojrzałam. - W pewnym momencie przestałaś oddychać, a twoje serce nie biło - powiedział bez ogródek. - Spojrzałam na feniksa obok mnie. A dyrektor mówił dalej. - James i Syriusz byli załamani. Lily zemdlała. Alice i Elizabeth nie mogliśmy znaleźć przez cały następny dzień. Oni byli zrozpaczeni Tris. Twoją śmiercią. - Oddychałam coraz ciężej. Byłam wściekła. Jego słowa kołatały mi w głowie. Spojrzałam na niego wściekła. Zerwał się gwałtowny wiatr. Wstałam. Czułam się potężna. Czułam, że mogę wszystko. Dumbledore przyglądał mi się uważnie. Wiedziałam, że jeżeli się uspokoję to minie więc podsycałam swoją złość.
- DLACZEGO MI O TYM MÓWISZ?! - ryknęłam głośniej niż się spodziewałam. Przedmioty zaczęły latać wokół mnie, a dyrektor był już mniej spokojny. - TO BOLI, STARCZE! NIE WIESZ JAKI BÓL MI ZADAJESZ! OBWINIAM SIĘ ZA TO, CO SIĘ STAŁO!! A TY JESZCZE DODAJESZ MI BÓLU!!!! - Za oknami wiatr stawał się coraz silniejszy, a do tego zaczęło lać. Rozpętała się burza, jakiej jeszcze nie widziałam. Moje nogi oderwały się od podłogi, ale nadal panowałam nad swoim ciałem. Zrobiłam fikołka w powietrzu i podleciałam do dyrektora. Latałam. Spojrzałam mu w oczy.
- Nie próbuj zadawać mi bólu, bo skończy się to dla ciebie źle - syknęłam patrząc w jego błękitne oczy. Najgorsze jest to, że nie panowałam nad tym co robiłam i mówiłam. Nie chciałam wypowiedzieć ostatniego zdania. Nie chciałam do niego PODLATYWAĆ. Zaczęłam bać się sama siebie.
- Tris, uspokój się - powiedział spokojnie dyrektor. Zamknęłam oczy i spróbowałam się uspokoić. Po kilku minutach burza się uspokoiła, wiatr przestał wiać, a wszystkie przedmioty, które latały po pomieszczeniu wróciły na miejsca. Powoli opadłam na ziemię. Głowa mi pękała. Upadłam na kolana i złapałam się za nią. Jęknęłam z bólu. Ciężko dyszałam. Kiedy ból trochę zelżał wstałam. Kolana miałam jak z waty. Musiałam oprzeć się o biurko, żeby nie upaść znowu. Spojrzałam na Dumbledore'a, który przyglądał się mi uważnie. Wskazał ręką swój fotel. Usiadłam w nim i zapadłam się lekko. Był miękki i wygodny.
- Przepraszam - szepnęłam. - Nie chciałam. Nie panowałam nad sobą.
- Wiem, nic się nie stało - odparł spokojnie. Chciałam wiedzieć dlaczego powiedział mi o mojej chwilowej śmierci, ale nie chciałam pytać. Nie będę wiedziała. Jakoś to przeżyję. Podał mi szklankę wody. Przyjęłam ją z wdzięcznością.
- Zniszczyłam coś? - spytałam rozglądając się po pomieszczeniu.
- Nie - powiedział spokojnie. - Miałem pytać, przemyślałaś moją propozycję o osobnym dormitorium?
- Tak, miał pan rację - powiedziałam niechętnie. - Rzeczywiście mam problemy ze snem. Koszmary. To dormitorium to nie taki zły pomysł. - Uśmiechnął się.
- W sobotę pokażę tobie i Syriuszowi jak do niego wejść - powiedział.
- Ale ja nie wiem czy Syriusz się... - zaczęłam, ale przerwał mi.
- Och, jestem pewny, że pan Black się zgodzi i to z miłą chęcią - powiedział bez grama wahania w głosie. Ktoś wszedł do gabinetu. Spojrzałam na drzwi. Syriusz i James.
- Wspaniale - szepnęłam do siebie. Obydwoje przyglądali mi się uważnie i uświadomiłam sobie, że siedzę w fotelu dyrektora. Natychmiast wstałam. Spojrzałam na nich przestraszona.
- Tris, ta burza - zaczął Syriusz - to ty?
- Nie, baranie, święty Mikołaj - zadrwiłam. Kącik jego ust uniósł się lekko, ale zachował powagę.
- Wszystko dobrze? - spytał.
- Tak, nic mi nie jest.
- Co się stało? - spytał James. - To znaczy, co się stało, że rozpętałaś taką burzę? - sprostował.
- Nic - powiedziałam drapiąc się w czubek głowy. To taki mój odruch kiedy kłamię komuś ważnemu dla mnie. Drapię kark, albo głowę. Kiedy kłamię nauczycielom nie widać tego po mnie. Widząc jego minę dodałam: - Naprawdę, nic się nie stało. Tak jakoś wyszło.
- Wiesz, że ci nie wierzę? - spytał.
- Domyślam się - odparłam. Pokręcił lekko głową.
- No dobra, skoro nic ci nie jest to my idziemy, bo za chwilę spóźnimy się na transmutację - powiedział i razem z Syriuszem zaczął iść w stronę wyjścia.
- Syriusz! Zostań na chwilę - zawołałam zanim wyszli. Kiwnął głową i powiedział coś do Jamesa.
- Coś się stało? - spytał podchodząc do mnie.
- Możesz od soboty spać ze mną w tym osobnym dormitorium? - spytałam uśmiechając się słodko.
- Jasne - powiedział patrząc mi w oczy.  Martwił się.
- Do widzenia! - powiedziałam do Dumbledore'a i pociągnęłam go za rękaw na zewnątrz. Dumbledore rzucił ciche "Do widzenia". Kiedy zeszliśmy ze schodów złapałam go za rękę zatrzymując i przytuliłam się do niego. Wtuliłam twarz w jego tors i oddychałam głęboko. Wdychałam zapach jego perfum i wsłuchiwałam się w bicie jego serca. Przytulił mnie mocno. Właśnie tego potrzebowałam. Odsunęłam się od niego i otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, ale chłopak mnie uprzedził:
- Co się stało? - spytał. Głos miał zmartwiony.
- Nic takiego, po prostu potrzebowałam tego - powiedziałam uśmiechając się blado.
- Niech ci będzie - westchnął. - Muszę iść, już jestem spóźniony - powiedział i pocałował mnie na odchodne.
- Do później! - zawołałam nie odwracając się. Słyszałam jak jego kroki cichną, ale do moich uszu dobiegło jeszcze "Bądź ostrożna". Zaśmiałam się i pokręciłam głową. Wróciłam do pustego Pokoju Wspólnego, wzięłam z dormitorium książki i poszłam do biblioteki gdzie później znaleźli mnie Remus i Lily. Resztę dnia spędziłam na nauce. Podobnie ja środę, czwartek i piątek.
************************************************************
Cześć! Rozdział jest taki sobie, no na pewno nie najwyższych lotów, ale nie jest też taki najgorszy. Mam nadzieję, że Wam się podobał i proszę o komentarze, bo naprawdę dużo dla mnie znaczą.
Buziaki, Ela^^