ROZDZIAŁ #9

* Oczami Jamesa *
     Mija piąty dzień od wypadku. Tris jeszcze się nie obudziła, poruszyła czy cokolwiek oprócz oddychania. Ale nie umarła. Pani Pomfrey powiedziała, że dopóki Tris się obudzi nie można nic zrobić. Więc czekamy. Cały Gryffindor, przyjaciele i znajomi z innych domów chodzą smutni i przygnębieni. Razem z Syriuszem całe dnie siedzimy w PW i pijemy piwa kremowe, bo Lily stanowczo zabroniła nam ognistej.
     Odkąd Śmierciożercy wdarli się na teren szkoły zasady zostały zaostrzone. Tris by się to nie spodobało. Pewnie wywalczyłaby chociaż spacery po błoniach, które kocha. W każdym razie jeżeli po ciszy nocnej ktoś, poza prefektami, będzie na korytarzach grozi mu wydalenie ze szkoły, mecze i treningi Quidditcha zostały zawieszone, zakazano wychodzenia na błonia, Ministerstwo przysłało nam kilkudziesięciu aurorów, którzy pilnują każdego wejścia, wyjścia i patrolują każdy zakamarek szkoły 24/7. Możemy odwiedzać Tris tylko w czasie lekcji i od 16 do 21. Lily czasem zagląda tam w nocy, podczas patrolu. Dzisiaj tak jak zawsze czekałem aż wróci. Pierwszy raz Syriusz nie siedział ze mną. Kiedy Pokój opustoszał siedzieliśmy w nim jeszcze my. Około północy kiedy miał się kończyć patrol Lilki Syriusz wstał.
- Idę spać stary - powiedział tym smutnym tonem, który ostatnio cały czas słyszę. - Na razie.
- Do jutra. - Już nie mówimy "dobranoc", bo i tak żaden z nas nie przesypia nocy spokojnie. Kiedy tak siedziałem czekając na rudowłosą wypiłem jeszcze jedno piwo. Kiedy kończyłem drzwi do PW się otworzyły. Nie musiałem podnosić wzroku, żeby wiedzieć kto przyszedł.
- Mówiłam ci, żebyś na mnie nie czekał. Powinieneś się wyspać - powiedziała podchodząc. Nie odpowiedziałem. - Gdzie Syriusz?
- Poszedł spać - odparłem. Pokiwała głową.
- Dalej śpi - szepnęła a z jej oczu popłynęły łzy.
- Hej, Lilka, nie płacz - szepnąłem. - Nic jej nie będzie. Obudzi się.
- Skąd wiesz? Może właśnie nie? Może już się nie obudzi? Co wtedy? Ty tego nie wytrzymasz, załamiesz się. Tak samo Syriusz. I ja - łkała.
- Jest silna, nie wiem tego, ale wierzę w to - powiedziałem cicho i objąłem nieśmiało Rudą ramieniem. Ku mojemu zaskoczeniu zielonooka zamiast odepchnąć mnie wtuliła się w moją pierś i zaczęła szlochać. Obróciłem się delikatnie w jej stronę i przytuliłem. Z całych sił powstrzymywałem łzy, które cisnęły mi się do oczu. Postanowiłem sobie, że nie będę płakać dopóki będzie jeszcze szansa. Na razie udawało mi się dotrzymać obietnicy postawionej samemu sobie. Do tego momentu. Po moim policzku poleciała pojedyncza łza. Lily musiała poczuć ją we włosach, bo podniosła głowę. Spojrzała mi w oczy. Miała piękne zielone tęczówki. Patrzyły na mnie z ukrywanym na co dzień smutkiem i bólem.
 - Nie płacz - szepnęła. - Nic jej nie będzie - dodała ocierając twarz rękawem szaty. Uśmiechnąłem się blado.
 - Jasne, nic jej nie będzie. Obudzi się - powiedziałem patrząc na dywan. Przytuliła mnie.
LILY EVANS MNIE PRZYTULIŁA.
     Oddałem uścisk i odsunąłem się od niej. Nie patrzyłem na nią, chociaż czułem na sobie palący wzrok. Położyła rękę na moim ramieniu. Ty chyba miało być krzepiące. Ale nie było. Nie czuję się dobrze z tym, że wypadek mojej siostry i jej najlepszej przyjaciółki zbliżył nas do siebie. Zmusiłem się do popatrzenia jej w oczy.
 - Przyjaciele? - spytałem wyciągając w jej stronę rękę.
 - Przyjaciele - odpowiedziała i uścisnęła moją rękę. - Idę spać. Ty też powinieneś.
     I wyszła. Poszła spać i zostawiła mnie z okropną myślą, że kiedy Tris się obudzi pewnie znowu wrócimy do tego co było. "Umówisz się ze mną, Evans?" "Po raz setny, Potter, nie.". Chociaż lepiej, żeby Tris się obudziła. Może Lilka nie będzie taka bezduszna i pozwoli mi być chociaż jej przyjacielem. Chociaż może nie. Kto ją tam wie. Idę spać.
************************************************
     Kolejny krótki rozdział!! Jupi ja jej!! W następnym dowiecie się czy Tris przeżyję, ale się spodziewajcie się go prędko, bo obmyślam, która wersja, z Tris czy bez niej, będzie lepsza. A teraz integracja z rodziną wzywa!
Buziaki, Ela^^